Duczika

wang aan wang, adem in adem, lichaam aan lichaam. En eerst toen ze ’r moe van werden, ging zij ’r bij zitten, knielde hij bij haar schoot.

„Nou blijf 'k nog tien minuten, Erich, lieve, lieve Erich!”, zei ze z’n hoofd met ’r handen tot zich heffend: „...en, dan breng je me niét naar huis...”

„Niet naar huis?... En tien minuten?... Je blijft hier tot ’t donker is! Je blijft tot we mekaars hongerige gezichten niet meer kunnen zien! Je blijft tot 'k m'n knieën door heb gezeten! Je blijft tot 'k je waarschuw, dat de avondster 'r is”.

„Nee, lieve Erich!”

„Ja, Madonna-Duczi!”

„Als je vriend Poldi komt...”

„Die komt niet voor tien, elf uur, hahaha!”

„En Laurie?...

„Die kan voor mijn part...!"

Hij wou ’r iets hatelijks uitflappen — ze lei r hand op z’n lippen.

„Niet doen!... Nee!... Ze was overspannen! Ik durf niet zoo lang... Tenminste niet vandaag!”

„Als je nou al van weggaan begint te praten”, zei ie ’r handen in de zijne dwingend: „als je dat nou al kan, hou je niet van me, Duczika!... Ik zou voor jou op dit oogenblik, om nog één seconde langer in je oogen te kijken, 'n moord begaan!”

„Ik twéé”, antwoordde ze ’m dicht tegen zich aandrukkend. Liefste God, wat kon ’t ’r schelen! Vanavond en morgen en overmorgen zat ze weer achter de machine! Eerder dan Maandag was ’r geen tweede kans zoo intiem, zoo verrukkelijk-zalig alleen met ’m te zijn!... En Lotte was ’r... En ze was wel *ns meer opgehouden door ’t traineeren, ’t vitten van Neumann.

Ze redeneerde niet meer. Ze dacht niet meer. Wou niet meer denken. Al die jaren, in ’t groote Berlijn, was ’t n geworstel zonder einde geweest, om de huur te betalen, om de schuldjes af te doen, om Lotte’s dansmeester ’n voorschot te geven... Ze hadden zich geen vrijen Zondag gegund, waren maar eens, precies eens, op ’n snikheeten avond, toen Erich ze trakteerde en 't werk voorspoedig klaar was gekomen, naar de „Alte Fischer-hütte” gerejen... Nou nam ze zich een uur — twee — drie — nou liet ze zich éven, voor ’t eerst van ’r gejakker gaan... Vannacht haalde ze ’t in... Als je zooveel geduldige uren bij de lamp op had gezeten, voor de blouses van anderen — mocht je

99