Duczika

Ze stapten uit, liepen naar boven, wandelden licht-schuw in 't blakende, zingende, met honderd vogelstemmen fluitende zonnetje.

Maar op ’t oogenblik, dat-ie ’r arm weer wou nemen, schrikten ze, werden ze door twee heeren nagekeken, die in 'n open Droschke voorbij reden. De een droeg 'n „Gehrock”, *n wit vest, had n door ’n zwart lapje bedekt oog — de ander hield voor de hette den grijzen flambard in de hand, droogde zich den grijs-harigen stoppelschedel met n zakdoekje, en had om ’t zich makkelijk te maken, ’t fantasievest om de buik losgeknoopt.

„Ken je dien vent óók?”, vroeg Duczika verwonderd: ze bedoelde Felix Krüger.

„Die met ’t eene oog?”, zei Erich, korzelig den hoed afnemend — als-ie 't gedrocht niet groette, maakte-ie ’t nog slimmer.

„Nee, den ander! Die met z’n geverfden snor!”

„Neer;

„Dat’s ’n ellendeling! Voor dien werk ’k!”

„Neumann?”, praatte Erich afgetrokken — beroerder kon 't niet, dat-ie den eenoog net nou, terwijl-ie de doos droeg en met Duczi op ’t uur, dat-ie ’m „terug besteld” had, wandelde, ontmoette.

„Nee, dat ’s Krüger... Heerlijk, dat-ie me met jóu gezien heeft!”...

En ze vertelde met haat in 'r stem van den patroon, die 'r achter was gekomen, dat ze bij een van z’n „Zwischenmeister” werkte, en, taai als ’n dog, voorstellen bleef doen.

„Laat-ie 't nog ’ns probeeren!”, dreigde Erich, maar minder schel-zeker dan anders — de gedachte aan Semmy Lubinsky, den sarrenden, geslepen woekeraar zat 'm dwars. Dat je ook net aan modder herinnerd moest worden, terwijl je den blauwen hemel zag!

*t Had ze ontstemd — lang duurde ’t niet. Zoo om den hoek bij de spoorbaan, nam-ie ’r arm weer, kreeg-ie de warmte van ’r vingers, den glimlach van ’r lippen, ’t godengeschenk van 'r oogen, de koestering van ’r stem. Wat deeën 'm menschen, hahaha!... Wat telde zoo*n infaam karkas mee! Nog met geen god ruilde-ie! Al de boeven- en schoeij estreken van de wereld trapte-ie onder z’n voeten! Tegen z’n jeugd en dat — dat prachtig-vrouwelijke aan z’n arm — lei alles ’t af! Haha! Haha!

„Ik hou van je, Duczi”, zei-ie opeens met ontroerenden nadruk,

7    97