Duczika

ze ’n gans geweest! — had ze zich in ’r hartstochtelijk verlangen ’n woeste dingen, minstens- den dood, hahaha! voorgenomen, als Erich — Erich: honderden keeren had ze den naam zoo gezegd als zij 't alleen kon! — als Erich met, met, met — Betty...

Nou keek ze ’m in de oogen. Nou zag ze z’n neus, zoo dichtbij

— z’n snorretje, zoo dichtbij — z’n lippen, zoo dichtbij. Dat zag ze alles eerst nü, eerst op dit moment. Tot vandaag, tot vanmiddag, had ze ’m nog nóóit gezien, niet met d i e oogen, dien neus, dien mond, d i e tanden — den schattigen, schattigen jongen...

In de volte van de hoofdstraat werden ze ’n tikje kalmer, durfden ze niet langer oog-in-oog, los van alles, loopen. Maar de vingers van de twee handen bleven gestrengeld, gesmeed, geklonken om den trouwring van den opgejaagde, die bij den gashaard gestikt was.

Ze liepen verstandiger, begonnen te praten.

„Vannacht, lieve Duczi, had ’k me voorgenomen ’t je te zeggen

— nou heb ’k ’t gezegd.”

Dat had-ie nog heelemaal niet. Ze hadden mekaar in de oogen gestaard, hielden mekanders handen. Dat was alles. Maar ’t was voldoende. Ze had begrepen.

,,’k Dacht dat je ’t nooit zou doen,” zei ze, z’n vingers streelend, ,,’k dacht dat je — dat je...”

Nee, ze kón 't niet uitspreken!

„Dat *k wat?”, drong-ie aan.

„...Dat je Betty...,” sprak ze haperend.

„Dat dacht je niet, da’s te onzinnig, te absurd! Hoe kwam je daar toe?”

„Weet *k niet... Je dee wel ’ns — lief met ’r...”

„Nonsens!... Betty!... Betty!”, praatte-ie wegwerpend: „als 'k vrindelijk voor ’r was, was ’t, was ’t... Dat heb je je verbeeld, Duczi! Duczi!” — wat zei-ie ’r naam, om ’r de tranen bij in de oogen te krijgen! — „en als je 't je niet verbeeld heb, heb je je vergist, hoor je, Duczi, Duczi?”

Ze lachte z’n oogen toe — even: de mènschen! — waren die menschen hatelijk! — zei ze zacht:

„Maar je heb ’r een, twee, driemaal — gezoend...”

„Heb 'k dat, hahaha?”

„Ja, lieve jongen — dat hèb je...”

„En Lotte dan?... Heb *k Lotte niet telkens? En Laurie?... En Laurie, hahaha?

95