Duczika

kwamen uit de portaal-donkerte in de weelderige zonneglanzing der straat.

„Mag ik je arm nemen, Duczi?” vroeg-ie.

„Zou je dat?”, zei ze, gegeneerd voor ’t huis met z’n starende vensters*

„Ja, dat zou 'k,” knikte-ie, en z’n stem was van 'n zoo groote onderworpenheid, of-ie ’r excuus voor z’n mallootig gedoe van ’n kwartier geleden vroeg. Zacht schoof-ie z’n meisjeshand met den trouwring van z’n vader — hoe hard-ie ’r voor had gezeten, nooit was dat souvenir van z’n vinger geweest — over ’r onderarm. Zacht bedrukte-ie den mouw van de blouse, die ze zelf Jiad gestikt. En dat gaf ineens ’n zoo innige vertrouwelijkheid, dat ze zonder ’r bij te denken, omdat ’t móést, omdat ze niet anders kon, omdat ze met elk van ’r gedachten in die laatste maanden bij ’m geweest was, ’r vrije hand op de zijne lei. Toen strengelden hun vingers saam, zalig, diepst-gelukkig. De rotting tokkelde tegen ’t karton, klok-klok, bij iederen stap, of ’r nog ’n derde meeliep en op de ééne dikke, zwaarlijvige schaduw dreven twee nauwlijks bewegende schaduwhoofden.

„Waarom heb je ’t me niet eerder, veel eerder laten merken?”, praatte-ie, ’r soepelen, zonnig-warmen arm tegen zich aanstuwend.

„Wat?”, vroeg ze^en de kamerbleekte van ’r Madonna-kopje leek voor altijd gevlucht.

„Dat,” zei-ie enkel.

Ze keken mekander aan. Ze zagen geen stoep en geen men-schen, geen huizen, geen zonne-geschater — ze zagen 'n wonderlijke, nooit vermoede, van ziel tot ziel laaiende lichtenis, die ze dronken verder deed schuifelen. Al t voorgevallene, de krankzinnige ruzie voor 't hoedenmagazijn, z’n gemelijk van *r weg hollen — alles was vergeten. Nou hadden ze mekaar. Nou wisten ze. Nou martelde zij ’m niet langer met ’r glimlach — hoefde ze niet meer jaloersch te zijn.

God, was dat geflirt met Betty rampzalig geweest!

Had ze ’r handen in 'r bed liggen wringen! Had ze ’t nichtje, als ze sliep, in ’r slaap gehaat! Had 'r hart gebonsd, als de schel overging, en ze lang voor de anderen wist dat-ie 't was, dat 't niemand anders kon zijn! Had ze zich in 'r gloeiende verliefdheid, waarvan ze niets durfde te toonen, omdat ’t niet mocht, niet mogelijk was, zoolang Betty tusschen ze stond, hahaha! — O, liefste God, wat had ze zich vergist — wat was

94