Duczika

„Niemendal...”, weerde-ie af: „laten we ’r niemeer over praten! Hè? Wat? Vin je niet?... Geef je doos!”

„Nee, Erich!”

„Nee?... Ja!... En subiet!”

„Hè, nee toe!”

Maar hij dwong 'r. Vinger voor vinger plukte-ie van ’t touw los, en in hartstochtelijke impuls ie trok-ie ’t klein-tenger handje met de roode voeg van ’t koord en de blauwmarmeren kleuter-aartjes naar z’n lippen. Tegelijk werd ’r boven aan ’t gore trapje gelachen.

Zwischenmeister Neumann hing met zn fietsen kop, zn tandenloozen mond, z'n grunnekende oogen over de leuning. Na z’n zooveelste ruzietje met de blouse-naaister, dienaar geen goeien raad, om vooruit te komen, wou luisteren, was-ie ’r op z’n bloote voeten — als-ie alleen met z’n vrouw thuis was, nam-ie met enkel ^rn zwembroek aan en zij met wijlen ’n badkostuum, ’n door geen buren te bespieden luchtbad — was-ie ’r nageslopen, en had z’n geproest bij zoo’n „idylle” niet in kunnen houden! Tjessus, tjessus, was dat de kneep! Had ze ’n liefie! Enfijn, een most de eerste wezen! Door die origineel-psychologische overpeinzing gedreven, riep-ie nog effen, toen ’t kraak-lachen ’m geen ballast meer was: „Goed zoo, jongmensch! Knuffel ’r, jongmensch!

Hèhèhè! Hèhèhèèèè!”

’t Antwoord bij Erich’s verwoede oogen niet afwachtend, krabbelde-ie naar de deur terug, en nog giegelend van plezier, dat-ie ’t zoo handig gesnapt had, dat ze ’m nou nog ’ns most antwoorden, „dat ze van geen mannen gediend was!”, smeet-ie z’n jas uit, knoopte-ie z’n broek los — bezoek wachtte-ie vandaag niet meer — en zoo lekker luchtigies begon-ie in de keuken koffie te malen. Hij dee alles. Hij kookte. Hij zorgde voor ’t potje. Want z’n vrouw, die zelf met twee „Confectioneusen” ’r handen overvol met blouses die niet buitenshuis werden gegeven, had, liet ’t graag an hem over. Hij wist de maten van alles. Geen kok flikte ’t beter!...

„Wie is die ploert?”, vroeg Erich, op ’t punt de trap op te stuiven.

„Hoe weet ik dat?”, jokte ze. Ze kende Erich, was doodsbenauwd voor herrie.

„Als jij je weer bemoeit met dingen, die je niet angaan, kerel!”, schold Erich de trap-leegte in: „zal ’k je leeren waar je zitvlak is!”

Zij, verlegen-lachend, hij met de doos en ’n gebalde vuist,

93