Droomkoninkje

berg had laten horen, het geluid, dat helder en klaar door de onpeilbare ruimte gezegd had, dat het op duizend meter hoogte windstil was en het uitzicht vrij, eindigend met de kameraadschappelijke woorden: ‘Wij sluiten nu, goedendag,’ - nummer 743 was in stilte door de pasgemaakte vrienden begraven, en enkel Kobus, die een uur later achter zijn broer mee naar het katholieke kerkhof ging, had de withouten kist in het graf zien zakken, en met verknepen lippen naar het ploffen van de aardkluiten op het deksel geluisterd. Toen hij thuiskwam legde hij in de la van het kastje de knip-beurs van de electriciën, het mes met de letters K.S., het mes met de kurketrekker, de nagelvijl, het dichtklappend schaartje en de steekboor, door Koertje in Amsterdam voor het laatst bewonderd, toen vader er de delen voor de ver-huiskratten mee schaafde - en het horloge 5595236 met de gouden kast, dat op nommer 2606 in de lommerd gestaan had, en op de binnenzij de belabberde inscriptie: ‘Voor vader bij de geboorte van zijn zoon Koert’ droeg. Het tikte hoorbaar zolang de la openbleef.

‘Heb jij dat voor me meegebracht, Ko?’ vroeg het kind, dat bij het neergelaten gordijn met de op zijn verjaardag van tante Toos gekregen verfdoos zat te spelen.

‘Nee vent,’ zei de jonge mijnwerker zacht — het was iets voor véél later, als je de jongen op de hoogte mocht brengen.

‘Ben je uit geweest?’

‘Nee,’ ontkende Kobus.

‘En je heb je zondagse kleren an? Mag je die zomaar dragen? Wat?’

‘Die doe ik dadelijk weer uit, schat,’ zei de grote neef, en even boog hij zich over de natte gele, groene en rooie klodders waarmee het jong de bladzijden van het schoolschrift besausd had, en waaruit hier en daar de zwakherkenbare vorm van scheefhangende huizen of van een boom met een kroeskop opleefde.

‘Dat heb je prachtig gedaan!’ prees hij.

Zijn hand bedrukte de kleine, broze schouder onder de weke kiel - zelf had hij hem die morgen aangekleed, zelf met de bandjes en knoopjes geworsteld - zijn ogen zagen geen sikkepit meer door de verroeste mist, die je niet kwijtraakte, hoe je je kaken op elkaar klemde.

245