Droomkoninkje

was de vrede er nog niet. Blauwbaard had met opzet de bovenste lifthelft vol laten lopen, kroop met zijn mijnlamp in de benedenste afdeling, en terwijl het poedergruis van de schoenen door de gleufjes van het ijzeren plafond in zijn nek stoof, gromde het in hem na, dat hij zich geen tweede keer voor kwajongen, kwiebus en brutale hond door die opschepper, met zijn gebler, en zijn streken op het dak, zou laten uitmaken.

55

Moeder had Magdeleentje net de borst gegeven, en tante Toos was precies klaar met het snijden en smeren van de dikke boterhammen met boterhammenworst voor het mansvolk, dat wat aankon als ze, na het sproeibad, van de nachtploeg weerom kwamen, en zich de buiken volstopten voor ze in bed kropen, toen Ko met een verhavend doodsbleek gezicht het voortuintje doorstrompelde en in zijn zenuwpoging om de buitendeur zachtjes open te klinken, het geklampte hout zo tegen de kalkmuur opbonsde, dat het schelletje er bij overging.

‘Ga maar vast zitten,’ zei tante Toos, de voetstappen in de voorkamer horend. ‘Ik schenk de kommen al in.’

Ze kende haar oudste jongen, die als hij op zijn eten en drinken moest wachten, al was hij nog zo in zijn sas, humeurig deed. De stoom van het kokende water, dat ze in de koffie-vergiet schonk, builde haar hoofd met de zilveren slieren om - ze stond in het aangebouwde keukentje haast nog erger in de nevel, dan de weg naar het emplacement, die in zomerse mist lag verdampt.

Maar ineens ketste de ketel op het blad van de aanrecht, want Ko, die de huiskamer met de gedekte tafel voorbij was geduizeld, beukte tegen de keukendeur op, en op een matten stoel neerstompend, zei hij geen woord, maar stotterde en griende er zo rauw zijn hijgende overspanning uit, dat hij zijn nagels in het zeil van de tafel perste, om er niet in te stikken.

‘Allemachtigste God,’ zei tante Toos, hees van schrik en zé moest zich aan de aanrecht vasthouden, om niet neer te slaan. ‘Waar is je broer?’

228