Droomkoninkje

ste gezamenlijk middageten, toen er ruzie was aangekomen over de vlieg in de sauskom en het praten van het kereltje tijdens de mijmering. Dat ze het droomhoofdje wat bijbrachten, hem dingen leerden, die hij later toch zou moeten horen, vond hij niet erg, maar dat het achter zijn rug gebeurde, en dat het juist de neef met de zwarte baard, met wie hij telkens overhoop lag, moest wezen, ergerde hem. En toen hij na het mannetje geknuffeld en ingestopt te hebben, even later in de nog klare avondschemering, met de twee neven de weg naar het mijnemplacement bestapte, had hij moeite om niet dadelijk de ruzietoon aan te slaan.

‘Jij loopt over iets te broeien,’ zei Kobus, die het best met de oude en de jonge Koert kon vinden, en door zijn vrolijkheid meer dan eens als bliksemafleider werkte, als de toestand gespannen werd.

‘Laat mij maar niks zeggen,* sprak de electriciën, in de toon van ik-heb-zat-maar-ik-hou-me-bek. ‘As ik een paar dagen vrij had wist ik wat ik deed.’

‘Daar hoef je niet om te vragen/ lachte Kobus, ‘want ik heb van de controleur gehoord, dat het weer vastloopt met de spoorwegen, en as ze de kolen niet kennen spuien, krijgen wij vanzelf Feierschichten (gedwongen vrije dagen) om de voorraad te temperen. Compris?’

De schoenen der drie mannen beklotsten de gruisweg. Tegen de troebelgrauwe lucht met de purperverwaaide striemen van de nog achter de zwarte kontoeren hangende zonnegloed, spaakten een paar hoge daken, de schoorstenen en het wentelende wiel van het schachtrad. Het was bij tienen. Het vloeien der nog bijna laaiende dagkleuren, het blauw, het karmijn, het schelle wit langs de wolkenbergkam bij de horizon, leken de zomeravond in zijn aanstuwing tegen te houden.

‘Je most nou/ zei de electriciën slap van stemming, omdat hij zo dol was geweest haast helemaal niet te slapen - er bestond in de hele streek geen mijnwerker, die de grap van maar een paar uur rusten, zou hebben uitgehaald - het brak altijd op - ‘Je most nou met je benen languit op een stoel, met een pijp in je hoofd, een pot bier in je bereik, fijn kennen zitten uitblazen, en na de prachthemel kijken, inplaats van in het donkere gat te kruipen. Ik voel me net of ik iets tegen de natuur in doe/

224