Droomkoninkje

‘Wat een streken,’ zei hij huilend en tante oprechtelijk hatend. ‘As ik dat jóu dee, zou je anders piepen!’

Het suikerballetje troostte maar weinig, want zoiets gemeens en vuils had hij nog nooit geslikt.

‘Ze heb me neus dichtgeknepen,’ vertelde hij vader, ‘en olie in me keel gegoten.’

‘Dat is goed voor je jongen,’ zei vader, hem ook in de steek latend, en vrolijk het huis doorfluitend.

‘Waar heb je de kist gelaten?’ vroeg moeder.

‘Die werkt al,’ praatte de electriciën vergenoegd. ‘Ik heb de kabel van de kooi gebruikt en de leiding van de telefoon. We hebben met zijn vieren in de machinekamer van de tweede laag staan luisteren. De beurs is beroerd...’

‘Heb je benejen...?’ vroeg moeder.

‘We trakteren ons vannacht weer,’ zei vader in zijn sas, -‘en morgen gaan we een woning zoeken. Ik heb hier mijn buik vol.’

Maar de volgende dag zou hij géén woning zoeken.

Er ontbraken die morgen twee nummerpenningen van de nachtploeg op het zwarte controlebord van de mijn.

52

Nu het nog zo laat dag was, en hij naar bed moest, terwijl het zonnegoud op het daktuimelraam brandde, zat hij nog zingend tussen de spijlen van het kinderledikant te spelen, toen vader met zijn pakje in de hand en de drinkkan aan het leren riempje om zijn schouder, op zijn tenen binnensloop, om hem voorzichtig een pakkerd te geven zonder hem wakker te maken. Je kón ook niet slapen in het broeiend zolderkamertje, waarop de zon juist fel tegen de middag kwam te staan, en nu je aan de omgeving gewend was, aan het schuine afdak, de bedden van Blauwbaard en Ko, het blikken spiegeltje, de afhangende kleren, het witte poppetje aan het zwarte kruis, het gillen van de lokomo-tieven, het dreunen der karren op de weg, en je onder het dek met de zalige gedachte lag, dat er niks kon gebeuren, omdat er zoveel grote sterke mannen in huis sliepen, spon hij zich elke avond in de lekkere eenzaamheid, onder het lichtende dakraam, in een verbeeldingsspel in. Dan

222