Droomkoninkje

kende boddie kennen staan. Dat benne streken om je hart te laten stilstaan! En je haalt het me niet nog es an! As me man thuis was geweest, had hij je bij je vlerken genomen en je de goot uitgesmeten. Je trekt die lijn weer van de schoorsteen af, of ik loop naar de politie!’

Nu was ook tante Toos boven, en bek-af van het haastige trapoplopen, zo buiten adem, dat ze over de verwildering van haar driftwoorden struikelde, en wat erger was met haar stoffige schoenen de gele sprei met je balletjes bevuilde - alleen als je op het bed ging staan, kon je je ellebogen door het daktuimelraam wrikken - nam ze de Uilenspiegel, die als een koorddanser op de zinken goot-rand balanceerde, van haar kant onder granaatscherven-vuur, en omdat buurvrouw, die nog lang niet klaar was, meer dan uiterlijk welsprekend bleef, en het ene scheldwoord op het andere stouwde, knipperde de electriciën met de tweede isolator in de ene en een hamer met koperdraad in de andere hand, in onmannelijke vreze met de ogen. Er was geen woord tussen te krijgen. Er viel geen adem bij te happen. En de schepen waren letterlijk achter hem verbrand, omdat uit elk zolderraampje een verbolgen vrouwe-hoofd stak en de schoorsteenpijpen te nauw waren om erdoor te verdwijnen.

‘Je heb verdijd niks as last van je buren!’ schreeuwde de moeder van het kind met het geschoren hoofd en het ijzeren brilmontuur.

‘Dat mag ü zeggen!’ viel de buurvrouw uit.

‘U is voor mijn geen portuur,’ zei tante Toos, met de gezonde minachting van een potig, breed wijf voor een mens, dat met haar botten en haar verwaarloosde inboedel, aan flarden hing. ‘Ik zal maar niet zeggen wat u voor mijn is!’ hoonde de buurvrouw met een gezicht, om met de klieken en restanten aan de schilleman mee te geven. ‘Het heb geen pas om bij een vrouw die zich staat an te klejen binnen te loeren.’

Nou kon tante Toos tegen veel, misschien tegen alles, maar niet tegen vuil praten met een lieflachend gezicht, zoals het mens met haar anderhalve tand er de gewoonte van had. Koertje, op het hoofdeind van het bed gezeten, met de gereedschapskist van vader, de droomkist met alles er in, op de schorende knie, zag tantes mokervuisten een ogen

217