Droomkoninkje

51

Diezelfde dag, fris als een hoentje, na amper een uur slapen, was vader, die zijn draai in het nieuwe nest begon te nemen, terwijl tante Toos met moeder aan het inkopen was, en de jongens nog lagen te snurken, door het zoldertuimel-raam boven het bed, op het dak geklommen, om eindelijk, na zoveel gedwongen rust, het radiotoestel met de antenne en de aardleiding weer in werking te zetten. Telkens als hij de doos onder het bed van Magdaleentje had zien staan, had hij het bijna kinderachtig heimwee gehad hem voor de dag te halen en de draden van schoorsteen naar schoorsteen te spannen. Maar dan dacht hij: nee - ik verdraai het - ik heb er genoeg ellende aan beleefd - als ik er niet zo dol mee was geweest en me niet zo had zitten opwinden bij het lezen van de vakboeken en het beluisteren van het wonder, het haast onbegrijpelijk wonder dat je met elkaar over afstanden praat zonder elkaar te zien, zonder draad van een toestel - had ik op de fabriek in Amsterdam geen mot met de directeur gekregen, was ik nou niet verplicht als een mol onder de grond te kruipen voor de dagelijkse boterham van het wijf en de kleuters, die van me afhankelijk zijn. Dat was al die dagen in Heerlen zijn redenering geweest. De fut was er wat uit. Als hij het voor de jongen, het hulpeloze kereltje, dat hij geen dag, geen nacht kon missen, dat hij nog even moest toestoppen als hij van de middagploeg thuiskwam, dat hij over zijn bolletje streek en op het voorhoofd kuste, als hij met de ochtendploeg meetrok, dat hij beglimlachte, hoorde, en zag, als hij beneden met de bankwerkers en machinisten bezig was, of met de mijnlamp in de hand door de gestutte gangen liep - als hij het voor het mannetje met de blauwe ogen niet gelaten had, zou hij alles op het spel hebben gezet, om zijn examen als radiotele-grafist af te leggen en met de stemmen van de halve wereld in je toestel, met een stoomboot mee uit te varen. Nu had hij net wat hij niet wilde bereikt, blufte hij soms bij de kameraden beneden over zijn radiokennis, zat hij in zijn vrije ogenblikken hele brieven met de seintekens van het morsealfabet te schrijven. Vandaag, door het stoeiende zonnetje en door de brief van het Parket uit zijn bed gejaagd, had hij eerst met Koertje op de arm een lekker eind rond

215