Droomkoninkje

Titel
Droomkoninkje

Jaar
1924

Druk
1983

Overig
9ed 1983

Pagina's
258



Nog gaf Blauwbaard, die fel in die dingen was bet niet op. Zo’n brutale vent met een baard moest er nog geboren worden.

‘U kent bij mij'n kommen praten,’ antwoordde hij, en zijn hand beefde een tikkie in zijn baard - allemaal grote praats, maar as het er op an kwam, deden ze het in hun broek -‘praten, as ik kinderen heb - as u dan maar zorgt dat u geloof meebrengt.’

‘Nou, laten we eten,’ snauwde tante Toos.

‘Dat is het verstandigste,’ zei Ko, die met zijn hoed op zijn hoofd, - met een ongewassen hoofd en ongewassen handen kwam hij aan tafel! — begon te bikken. ‘En hoe voller je je monden stopt, Blauwbaard en Koert, hoe minder je in de mijnstreek an theologie ken doen. Eet ze met smaak.’ ‘Smakelijk eten,’ zei moeder.

En nu had je moeten zien. Het kon haast niet. En het gebeurde toch. Ko stak héle aardappels, zo gloeiend heet, dat je je mond al aan kleine stukjes brandde, op zijn vork en zo direct achter zijn kiezen.

Die zal het eerste klaar zijn, dacht het kereltje, dat ook foei spied at, omdat er gries met bessen nakwam, en tante Toos voor het aan tafel gaan gezegd had, dat wie het eerste zijn bord leeg had gegeten, de hele griesmeelpudding kreeg - die haalt vast en stellig de gries-prijs, want vader en moeder en tante Toos doen niet aan de weddenschap mee en Blauwbaard, in de lorum, zit zo te moezen, aardappels en groenten en saus door mekaar heen, dat die zal motten beginnen als ik en Ko klaar zijn. Maar mis poes. Nou begon Blauwbaard ook. Dat was een handige duvel. Die had de boel op zijn bord zo fijn gesopt en gewreven - al zijn leven om niet op zijn baard te morsen - dat hij nu zonder kauwen kon door eten, slikken, spuien, en zijn bord voor de tweede keer laadde eer nog iemand zo ver was. Ongerust bleef het kind kieskauwen, hield hij geen oog van Blauwbaard en de griesmeeltaart af. Vader praatte met Ko en tante Toos.

Toen, beestig gehumeurd, stond Blauwbaard op, zette de griesmeel voor zich neer.

‘Ken je nou niet effen wachten, pummel?’ vroeg tante verwijtend.

‘As je maar opschiet,’ mopperde de vrouwenbeul, terwijl

*99

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt met OCR (Optical Character Recognition).
Deze techniek levert geen 100% correct resultaat op. Dat betekent dat er onjuiste tekens in de tekst kunnen voorkomen.


Weergave
Afbeelding / Tekst (OCR)

Alle boeken in deze digitale bibliotheek kunt u gratis lezen of downloaden. Met een vrijwillige donatie helpt u ons met het in stand houden en verder uitbreiden van de bibliotheek. Klik hier als u een bijdrage wilt overmaken.