Droomkoninkje

op een nieuwe grammofoonplaat toekwam, weg.

‘Me zuster,’ zei tante, voortjassend. ‘En haar kinderen.’ ‘Hoe heet jij?’ vroeg buurman. Geen antwoord. ‘Ik vraag hoe je heet?’

‘Hoor je het niet, Koertje?’ vroeg tante. Hij knikte.

‘Buurman vraagt hoe je heet?’

Maar er kwam geen antwoord uit. Als een schuw, klein, mannetje, dook hij weg onder de paraplu, en dorst niet goed meer naar de man bij het hekje, die één oog en allemaal rare blauwe plekken in zijn gezicht had, kijken.

‘Riek!’ riep tante Toos. ‘Zeg jij je grote jongen es, dat hij niet zo eenkennig mot wezen. Hoor je niet Riek!’

Omdat ze geen antwoord kreeg - van de moeder net zo min - plompte ze de aardappelbak op de emmer en liep het huisje in. Hoe was het in ’s herennaam mogelijk: die zat bij de wieg van de kleine meid voor de zoveelste maal te grienen.

‘Wat heb je? Wat mot dat nou?’ zei Toos met haar grofst-denkbare stem — ze was weer de voerman van de bierkar — ‘As je het hier zo inzet, as een vogel, die van slag af is, zit te kniezen, hou je het geen week uit. Leggen wij je wat in de weg?’

‘Jij niet, Toos.’

‘Wie dan? Me jonges?’

‘Ach nee, Toos. Ach nee, Tooslief. Let nou maar niet op me. Dat benne me zenuwen. Hoe diep is hij nou?’

‘Anderhalve el,’ spotte Toos ruw, ‘en nog een paar centimeter erbij. Ben jij verdikkeme waard dat je kinderen heb? Ben jij waard dat je op de wereld ben? Motten mijn zoons niet met de nachtploeg? Maak ik het geen menseleven mee? As hij nog houwer was. As hij gejaagd wier kolen te leveren. Maar een electriesjijn, die benee met de bankwerkers en machinisten een herebaantje bij het licht en de pompen heb. Zijn handen hoeft hij niet vuil te maken. Hou op met je gelameteer! Er is an jou geen eer te behalen! En je scharrelt me niet langer achter me rug in de keuken! Veruit! Je komt bij me in het tuintje en je hellept een handje an het schoonmaken van de groentes. Ik verdraai het om voor zo’n familie alléén te koken. Ben jij betoeterd! Meid van niemendal! De hele kolonie zou het uitbrullen as ze je zaggen!’

190