Droomkoninkje

waar ze de vrouw van de turfschipper mee op stang had gejaagd - ‘leg je krom in een brankaar!’

Maar de hond met het rossige haar, het lichaam van een Ulmer dog, met ontelbare tepels, het ruziesnuit van een kees-an-boord-van-een-tj alk en de sentimentele ziel van een juffrouw van dik in de veertig, die nu nog vioolles gaat nemen, had glad maling aan de scheldwoorden en verwensingen. Hij vond de Potpourri met het Wilhelmus en de Mar-seillaise ontroerender dan de volle maan, gaapte met een bek, waarin je zijn tanden en kiezen zag brokkelen, en huilde zo fel en doordringend, dat tante Toos hem nog een uitgelopen kinderhoofd naar zijn kop slingerde.

‘Wat mot dat nou?’ vroeg de overbuurman, die de eigenaar was. ‘Dat beest zit op jongen.’

‘Reden te meer,’ kwam tante ongemakkelijk los, ‘om hem bij u op het nest te houwen. We hebben op die manier niks an onze grammofoon.’

‘Wat hindert dat nou, of het stomme dier er ook plezier in heb?’ zei buurman zachtzinnig - hij was ook van de nachtploeg geweest, maakte nooit met iemand kabaal - ‘Zo’n beest mot over zo’n boel, dat hem niét aanstaat, verstandig zijn bek houwen, dat je het hem niet kwalijk kan nemen, als hij zich uitslooft, wanneer hij iets prachtig vindt.’ ‘Hoe-oe-oe-oe-oe! Hóéóéóéóé!’ kermde de hond.

‘Hier Cees,’ zei de mijnwerker, de hond fluitend. ‘Allee, hoep!’ en dan sprong het dier met zijn buik van lillende tepels over het hekje en kroop weer weg naar de achterzij van de overkant. Nou stapte buurman het kolengruispad over, maakte een praatje met tante Toos.

‘Hier, heb je je aarpel weerom, juffrouw. Ik zal een hond nooit storen als hij huilt. Ik redeneer: hij heb plezier in zijn leven, en dan is het goeie - of hij heb de pest in, en dan is het ook goeie. Als ik een hond was, zat ik nou misschien ook op het emplacement van de Oranje te huilen. Wat jij, Ko?’

‘Ik huil as ik geslagen wor,’ zei Ko, weer rustig bezig met het uitroken van de rabarberplant, en zich af en toe een mep tegen zijn achterhoofd gevend, als er een van de artiesten verdwaald was. ‘As ik geslagen wor, huil ik, maar ik laat me niet slaan.’

‘Bezoek?’ vroeg buurman, en nu trapte hij zelf zijn hond, die

189