Droomkoninkje

en zo zijn tanden laten zien - en het varken had zo gesnorkt door zijn kanjers van neusgaten. In de dierentuin achter trahes kon je het hebben, maar van dichtbij was er geen aardigheid aan. Hij wilde alleen nog weten waarom tante de geit wel en het varken niet melkte.

Toen kwam Blauwbaard met zijn nijdig gezicht vragen of het vandaag voor hem vasten bleef, dat hij...

‘Riek, dat is me zoon Gerrit/ stelde tante Toos voor. ‘En dat is Ko/

Een hand geven deed het kereltje niet.

Precies Leendru.

27

Het was een dag met af en toe een buitje, maar fijn. Aan de voorkant van het huisje, in de straat van allemaal arbeiderswoningen, zat hij als in Luilekkerland, met de omzwachtelde voet op een oude keukenstoel, waaraan niks te bederven viel, en met een gonjezak in zijn rug, als hij moe werd. Regende het, dan stak hij zelf de paraplu van tante Toos, die nog van oom zaliger was, groen en met roestige baleinen, maar sekuur — en liet nog geen droppie door — met vaart op, en dan school je onder je afdakje, en liet de regen maar kletsen en pruttelen. ‘Strakkies gaan we samen een boodschap doen/ zei neef Kobus, die met zijn dampende pijp, onder de reuzerabarber en onder een kanjer van een zonnebloem kroop, en tegen de blaren aan een rook plofte, of de boel in brand stond.

‘Dat is tegen de bladluizen/ zei Kobus. ‘Die vreten onze rabarber op. Dan zeg ik oog om oog, tand om tand, en jaag ze met mijn smook zo de duvel in, dat ze zich een ongeluk hoesten, en over mekaar heen flauwvallen.’

‘Laat es kijken, neef - ik heb ze nog nooit gezien/ soebatte hij.

‘As je Ko zeit/ lachte neef. ‘Neef is je tante d’r zoon, com-pris?’

‘Laat es kijken, Ko dan../

En dan droeg Kobus de groene diertjes op de palm van zijn hand, en hield hij een vertoning, dat tante Toos, zich aan het portiek vasthoudend, haast krom lag van het lachen,

185