Droomkoninkje

Hij zag witjes om zijn neus van angst en spanning. De ballon danste met de bewegingen van zijn pink heen en weer, en de kanarievogel, op het kozijn - die kon je niet in de bagagewagen meegeven: daar liepen katten in en uit, of er niks voor ze te gappen viel - Pietebaas, die dat gezwabber van de ballon in zijn buurt niet hebben kon, fladderde soms tegen de tralies op, of hij ook door de zenuwen werd opgevreten.

‘We kommen heus niet te laat, mannetje,’ suste vader, die er nu ook bij was gaan zitten om even uit te blazen, en hem stevig tegen zijn halfhemd aandrukte. Moeder had de mand voor stoel, vader de radiokist.

‘Wat lijkt het allemaal hol,’ zei moeder, die ineens een gevoel of ze hier nooit gewoond had, kreeg. Ze keek naar het kortgeknipte haar van haar jongen, met de langer geworden oren, die het topzware petje tegenhielden, en ze onderging de aftakeling van het woninkje, de naakte behangselwanden met de lichtkleurige plekken waar portretjes en oleografie-en hadden gehangen, de scheuren en vergeelde gaten in het plafond, de vloer met zijn kille naden, op dezelfde wijze als de te groot geworden pet van haar jongen.

‘Ja,’ zei vader, die vrolijk deed, maar er zelf niet in geloofde, omdat de kelderklanken van de ontruimde kamer, met het driest instortend zonnelicht, zijn stem en zijn lachen plots leken te vervreemden, ‘we zitten als landverhuizers, maar we laten niks achter.’

‘Dat weet ik niet,’ droomde moeder, en het wit van haar ogen kleurde weg onder de parelmoeren schampj es van de spiegelende ruiten,’ ‘je laat hier een boel herinneringen.’ ‘Klets niet,’ zei vader haast ruw, ‘je neemt je herinnering mee.’

Maar ze bleven toch even allebei stil, en keken eikaars ogen voorbij.

Toen kwam de kruier met zijn kar. Die zei: Vooruit met de geit, en laadde de mand, de pakken, het valies en de radiokist tussen gonjelappen op, en Pietebaas kreeg ook een dek-je over zijn kooi, om geen kou te vatten.

‘Reddie, Riek,’ zei vader. Met de kinderen op hun arm, stapten ze de traptreden, die, zonder het lopertje, nog nooit zo kreunend gekraakt hadden af, en toen leunde moeder hulpeloos tegen de witgekalkte muur en bebeet zich de lippen. Omdat ze de zuigeling in de ene hand en haar tasje met de

¹7.Ü