Droomkoninkje

wachtkamer met het tralievenster rond — of ze vader en hem weer niet zouden houden - en hoe vader het dorst naast zo’n zooi agenten - en wat hij moest doen, als hij ook dikke handboeien om zijn polsen kreeg.

‘Als ik bij je ben, hoef je niet bang te zijn,’ zei vader, die het van het vrachtje op zijn arm zo warm had gekregen, dat het met straaltjes in zijn nek liep.

‘Laten we nou tóch maar gaan,’ vleide hij, zich tegen de borst van de man opschurkend, en zijn fluisterstemme-tje werd nog ijler. ‘Wat mot je nou hier? Dat weet je om-mers zelf niet. En later zit moeder met de gebakken peren. Ga nou mee! Drijf niet je eigen zin door, vader! Va-derrr! Vaderrr! Mot ik boze ogen opzetten?’

De zenuwtjes zaten hem dwars, en dan werd hij het oude mannetje, dat zijn ongezeggelijke broer met oudemannetjeswoorden moest toespreken.

Lachend keek de man in de gespannen pupillen van het kind, pupillen zo groot, dat het oogblauw gevlucht leek.

‘Je bent vaders schat,’ suste hij, maar de jongen schrok bij ieder geluid, bij elke voetstap en iedere scharnierende deur — en toen er eindelijk een agent met de boodschap binnenkwam, dat ze gewacht werden, nestelde hij zijn kopje tegen vaders schouder, of de menseneter met de groene kologen en de slagtanden als van een olifant op komst was. En zolang de electriciën naast het schrijfbureau van de inspecteur stond, hield hij zijn ogen zo stijf dicht, dat er geen glimmer-tje daglicht binnen kon. Enkel de vlammetjes-siaande stem van de vreemde hoorde hij.

‘Mot je daarvoor hier komme?’ kraakte het. ‘Als je dat geld gevonden had, zou het zaak van de politie wezen, maar als het bij je in de bus is gestoken, met je naam voluit op de envelop, zie ik niet in...’

‘Ik ben een dag en een nacht hier vastgehouwen,’ gromde vaders stem dicht bij zijn oor, ‘voor een inbraak waarmee ik niks uitstaande had, en nou zit me dat uit de lucht gevallen geld dwars. Asjeblief: ik deponeer de envelop hier en ik verzoek u beleefd het nummer van het briefie te noteren.’

Het bleef even stil. Je hoorde alleen in de verte het gestommel van de bezopen kerel in het hok.

‘In orde,’ kraakte de stem weer - een schorre stem boven een bungelend kinnebakje - ‘ik noteer en ik hou de envelop

163