Droomkoninkje

‘Dat komt omdat ik zoveel gebikt heb/ babbelde het kereltje opgewekt. ‘En je zal es zien hoe zwaar ik wor, as ik weer mag lopen en me ene voet niet telkes openspringt.’

‘Je ben vaders lieve grote schat/ klonk de stem dicht bij zijn oor. Nu hij hem door een zonneb aan heendroeg, zag de man eerst goed hoe zielig het kind in die weken afgevallen was, hoe magertjes het snuitje was geworden en hoe diep de blauwe kringen onder de ogen, naast het scherper getekende neusje, het bleke vel doorwroetten.

‘Waar gaan we na toe, vader?’

‘Na het politiebureau.’

Het kereltje keek hem verschrikt angstig aan.

‘Wat motten we daar?’

‘Vragen wat we met dat geld moeten.’

‘Daar mot je lekkers voor kopen en voor moeder een nieuwe jurk.’

‘We zallen kijken/ lachte vader — en nu uit eigen vrije beweging, zonder boeien om de polsen, duwde hij de deur van de wachtkamer open.

Daar zaten hópen agenten met sabels en hun petten lagen op de tafel. Ze dronken koffie met veel dik op de bodem van de kommen - dat zag hij dadelijk - en een at boterhammen zo dik als zijn vuist.

‘Ben je nou alweer terug?’ zei een smeris met een gouden band om zijn pet.

Toen vroeg vader, die hij met zijn twee handen schrikkelijk stevig vasthield, om de inspecteur te spreken.

24

‘Grote broer, laten we naar huis gaan/ praatte hij zo zachtjes, of er honderd kleine schreeuw zusjes vlak bij lagen te slapen, terwijl ze in de wachtkamer, met zijn naakte vloer en de vieze plekken of er baliekluivers hadden zitten pruim-sputteren, op de inspecteur van dienst, die net met een jongen, die een ruit had ingesmeten, bezig was, moesten wachten. Hij vond het politiebureau, de donkere gang, het gebral van een zatgedronken zwerver, die uit zijn cel wilde en met zijn hielen de traliedeur betrapte, erger dan verschrikkelijk, en aan een stuk doorzwaluwden zijn angstgedachtetjes de

162