Droomkoninkje

‘Mijn me zorg/ praatte de koopman - en nu zwommen er twee kringetjes tegelijk uit zijn mond, terwijl hij ineens op wat erg lekkers scheen te kauwen. ‘As u er met stelen an-gekommen is, mot u niét bij mijn wezen, want ik hou voor de politie een register, en as u d’r niet met stelen angekom-men is, mot u van mijn niet verlangen, dat ik centen zomaar in het water smijt.’

‘Honderdvijfentwintig gulden/ dobbelde de electriciën lukraak. ‘Daar lever ik het u splinternieuw voor,’ gemelijkte de koopman, en terwijl vader en moeder achter zijn rug met hun ogen telegrafeerden - moeder ja zei en vader driftig nee knikte - stond de koopman met de rimpeltj eshanden over zijn vest met enkel vetvlekken gevouwen, en nu niet eens meer dampend, omdat het restantje sigaar tot in het papieren pijpje doorgebrand was, bleef hij zo volkomen onbeweeglijk met de gesloten ogen en de stoppels op het spel-dekussen van zijn gezicht, of hij maling aan de hele wereld had, en van de stilte in de kamer profiteerde om een dutje te verschalken.

‘Dan doen we geen zaken!’ wrevelde het in de electriciën op. ‘Ik kan van Meijer het dubbele krijgen!’

Hè, wat kon vader jokken.

‘Dan mot u na Meijer gaan,’ zei de koopman, zich slaperig omkerend. ‘Dan doene me geen handel.’ En een kanjer van een kring uitsputterend, liep hij naar de trap toe.

‘Doet u er twintig gulden bij,’ drong moeder bij de leuning aan.

‘Nog geen cent. Ik ben geen Liefdadigheid na Vermogen,’ klonk het uit het portaaltje.

Toen gebeurde wat de koopman wel wist: moeder zenuwachtig, dat ze ermee zou blijven zitten, trok vader aan zijn mouw, en die riep nijdig: ‘Wil je er vijftig van maken?’

‘Nog geen eenenveertig,’ zei de uitdrager, en je hoorde hem hardop geeuwen, zo moe als hij moest wezen.

‘Vooruit dan maar,’ zei vader nors. Toen kwam de koopman de trap weer op, noteerde in een zwart ezelsorenboekje wat hij gekocht had, wond zich op, omdat hij ook het Axminster-kleedje bedoeld had, gaf tegen kwitantie vast tien gulden handgeld en ging weer weg om zijn wagen te halen.

‘Wat een afzetter,’ zei vader, die hem uit had gelaten, en met een brief in de hand terugkwam. Onverschillig scheurde

160