Droomkoninkje

nacht voor me had gehad, om met valse sleutels aan de overzij in te breken. Dat ik ze niet an ben gevlogen is nog een wonder. Ik geef het jou en jou te doen, om je te laten uitzuigen, beledigen en uitvloeken, als je van geen duvel en zijn moer weet. Na twaalven ben ik geconfronteerd met de kroegbaas, die ik vandaag of morgen zijn twee ogen dichttimmer, omdat hij stokstijf volhield dat ik an de slampampers voor de toonbank had staan op te hakken, dat de Eerste de beste met een beetje benul van electrische leidingen maar één van de draden had door te knippen om op zijn dooie gemak zijn slag te slaan, als hij zich maar niet liet verlakken door de loze leiding, die met opzet zichtbaar was angebracht. Ik heb natuurlijk te veel gekletst, omdat ik geen borrels verdraag, en misschien ja, heb een jongen van de vlakte mijn gezwam in de ruimte achter zijn oren geknoopt, maar dan was hij er nog niet met het letterslot van de kast — er waren wel krassen en scheuren, maar ze hebben het met sleutels en niet met boren gedaan gekregen. Toen kwam de aannemer van de overzij zelf, en die dee er een eed op, dat de schakelaar bij zijn bed op veilig gestaan had, en dat alleen iemand op de hoogte van de toestand geweten kon hebben, dat de brandkast in een gewone behangselkast verdekt op stond gesteld, en dat hij nog om half twee, toen hij uit een koffiehuis kwam, het hele huis geïnspecteerd, en de alarmschellen ingekoppeld had. Er moest iemand door een benedenraam binnengeklauterd zijn - daar ontbrak een raampen - en daar waren ook eindjes lucifer en kaarsvlekken gevonden, en die had in het hok van de gasmeter, waar de elementen stonden, de draden losgeschroefd. Dat heg je, zei ik, want ik heb op de gemeentetelefoon ingeschakeld. Toen zei hij: u liegt, en u liegt natuurlijk omdat u en niemand anders dan u het gedaan kan hebben. Toen wou ik hem in zijn nek nemen, maar toen kreeg ik de boeien weer om. En wier weer in me hok gesmeten, tot ik geleerd zou hebben me fatsoenlijk te gedragen. Van wat er verder gebeurd is, heb ik nog geen benul,’ besloot de electriciën zijn wrokkig verhaal. ‘Ik had me knokels stuk geklopt tegen het ijzer beslag van de cel, zag vlammen in me hoofd as ik me ogen dicht dee en, en... - maar dat gaat verder niemand an, hoe ik me voelde - daar hoef je niet te koop mee te lopen -ik dacht net dat ik een dertig jaar te vroeg een beroerte

144