Droomkoninkje

bureau, toen ze haar man eindelijk weer te zien had gekregen, in een zenuwtoeval, zoals ze sinds haar jongemeisjes-jaren niet meer gehad had, tegen de grond was geslagen, en dat ze met de fles uit de verbandkist zelfs niet bij te maken geweest was, keek ze met de moederlijkste bezorgdheid naar het fijnbleke gezicht van de jonge vrouw, die met een stem of ze met de dood had gesproken, telkens weer zei, dat als ze hem hadden gehouden, hem, haar man, ze geen moed en geen fut zou hebben gehad om met haar kinderen verder het leven in te trekken. En ze streelde en zoende de slanke mannenhand, die haar ring droeg, en de pols waaromheen een boei had gezeten, omdat hij zich had willen verzetten, toen ze hem met hun drieën aan het station stonden op te wachten, en hem in zijn kraag grepen.

Nu zaten ze in het keukentje om de schaal met de panharing, de kuitj es en hommetjes, en schransen als de man, die het verdijd had door het luchtgat een homp brood of een spoog water aan te nemen - schransen als hij deed! De ene haring was nog niet binnen, of de andere moest hem met een vaart achterna. De ijzeren vork bikte in de kom met sla en de aardappel-brij-schotel tegelijk. Een stukwerker had niet vlugger kunnen laden. En toen hij eindelijk na nog wat koeien van boterhammen, voorlopig zijn bekomst had, en een sigaar uit het vergeten toetje zat te dampen, dat je geen hand voor Ogen kon zien, kwam zijn verhaal, door grommende uitroepen onderbroken los. Hij had het verdomd gewillig mee te gaan, omdat hij niks op zijn geweten had - behalve dan die paar borrels in de slijterij, waar hij nog nooit een voetstap gezet had - toen hadden ze hem in de boeien geslagen. De hele nacht was hij tegen de traliedeur blijven bonzen en trappen, maar dat had een dronken varken in het hok ernaast net zo hard. Eerst ’s morgens, toen de inspecteur van dienst er was, hadden ze hem verhoord. Verhoord, godbeter, terwijl ze geen woord van wat hij vertelde geloofden, achter elke beweging een uitvlucht of een foefje zochten, aan één stuk bleven hannesen over zijn vingerafdrukken - of jij een electrische verklikker aan een brandkast kon solderen met handschoentjes an! - telkens weer daasden: ‘Over de paar uur dat ik in die beroerde kroeg had zitten doorslaan, en over me verhoor bij de rechtercommissaris, en over het kunstje om me weg te maken in Heerlen, terwijl ik de hele

145