Droomkoninkje

‘Wel zeker, liefie,’ zei tante, blij dat ze haar handen vrij kreeg, om zelf in te gaan slaan en ze redderde de morsboel van het bellenblazen, de rode, zwarte, gele kringetjes van de verfdoos op het kozijn. Maar zijn tekeningen en eigengemaakte prenten moest hij bij zich op bed, om aan vader en moeder te laten zien.

‘Ik leg fijn tante - en ik vin jou heel Hef.’

‘Zo, me schat...’

‘Je gaat toch ook niet weg, dat je je haar in de spiegel staat op te maken?’

‘Ik mot wat voor het eten kopen, liefie.’

‘Waar blijft moeder dan?’

‘Dat weet ik niet, kind. Ze zal wel zo dadelijk kommen/ ‘Als ze d’r ook maar niet houwen.’

‘Wie?’

‘Die stille smerissen.’

‘Welnee jongen! Hoe kom je op die inval?’

‘Ze denken dat vader een dief is, tante.’

‘Dat denken ze niet.’

‘Waarom mag die dan niet thuiskommen as ik jarig ben?’ ‘Hij mag wel, dat zal je dadelijk wel zien. Ben je niet bang as ik de deur zolang an laat staan? Ik ben in tien tellen weerom.’

‘Je ken toch op moeder en vader wachten,’ zei hij verschrikkelijk sip kijkend. ‘Als de dief van de overkant nou ook hier komt stelen. Watte dan?’

‘Dan zeg je hem,’ glimlachte tante onrustig, ‘goeiemiddag, armoe meneer, gaat u d’r bij zitten. Hier valt geen cent te moeren. En moeren is zondig. En me tante uit Heerlen komt sebiet weerom, die zal u wel een kommetje koffie en een boterham geven as u honger heb! Zal je de boodschap goed onthouwen? Hier is je potlood - dan ken je hem fijn uitportretteren. Dètèg! En niet uit je bed kommen! Eer je honderd geteld heb, hoor je mijn alweer op de trap. Daa&g!’

Niet uit je bed komen. Daar dacht hij niet aan. Zo’n angstig gevoel van verlatenheid had hij nog nooit gehad. Het was in de hitte van het straatje zo sloom rustig, dat iedere stap een slepende nadreun kreeg. Er jankte alleen een hond, ergens binnenshuis, en van de tuinzij hoorde je het geboender van de benedenbuurvrouw, die bij haar tobbe op het plaatsje bezig was. Schrikachtig als hij was! Als de tulen gordijnen, bij

135