De roode Flibustier

’k Ben schrijver op ’t Fransche consulaat. In m’n vrije uren geef ’k les — in alles, ’t liefst in ’t Fransch. Uitgaan doe ’k als de straten leeg zijn.

Zit ’k in m’n eentje op ’t strand en raak ’k an ’t „malen”, dan zie ’k oneindig dikwijls in de golven en in de branding ’t hoofd van den flibustier — de oranje wimpers en wenkbrauwen — de handen met de lange nagels (de mijne bekluif ’k nog altijd!) en de loerende, harde oogen.

Ook verbeeld ’k me Ruth te zien — de „trouwhartige en eerlijke”, zooals dominee ’t ons op catechisatie leerde — Ruth — Ruth, zooals ze dat laatste moment in de deuropening stond — met ’t gespeel van de zon in ’r goudhaar....

M’n wit-picqué vest gebruik ’k voor stofdoek — de gedichten heb ’k verscheurd.

Als eenig souvenir bewaar ’k den kousenband — m’n eenige vriend in ’t dorp is gekke Kluyt.

Als ’k ’s Zondags, wanneer we niet werken, met ’m samen ben, vraag ’k:

„Weet je nog, Kluyt, wat we tóén bij de sluisdeuren hebben gezien?”

Dan antwoordt-ie zalig-ernstig:

„Ja ja — die kaarsies in ’t water....”

En dan zeggen we uren lang geen woord meer — als de visschen benee in ’t water.

Denk ’k bij zoo’n gelegenheid aan ’t graf van m’n ouders, voel ’k me lamlendig, dan trakteer ’k op ’n borrel.

Want ’n borrel is (zooals ’k vroeger zei) in de malle wereld waarin we leven, minstens zoo’n troost als ’n preek.

245