De roode Flibustier

had gezien — gekken Kluyt en gekken De Wilde — schoot uit z’n huisje.

„Allo, weg jullie twee! As de weerlicht!”

„Bemoei je d’r niet mee!”, schreeuwde ik, en ’k moet ’r door de opwinding zoo wit als ’n dooie uit hebben gezien: „....de smeerlappen zijn hier — hier! — om de kisten met de millioenen af te halen! We hebben licht onder water gezien....!”

„Daar doe ’k ’n eed op!”, mumelde Kluyt me na: „onder in ’t water staat ’n kerstboom met kaarsies....!” „Wel verdomd!”, ging de sluiswachter kwaadaardig te keer: „as jullie niet ophoepelt, trap ’k je ribben stuk...,.”

Hij pakte me bij ’n arm — ik, op dat oogenblik werkelijk krankzinnig, rukte me los, liep hijgend den hond na.

Voor ’k bij den eenoog was, sprong ’t dier te water, en terwijl ’k machteloos huilde, zag ’k hoe-ie zwom, zwom — tot~ie verdronk of ’t jacht, dat onbewegelijk lag, bereikte.

Meer herinner ’k me niet.

De sluiswachter en z’n maat grepen me onverwacht in m’n nek, en met ’n oploop van joelende, tierende, lawaaiende kinderen op de hielen, brachten ze me naar ’t politiebureau.

Dit is ’t slot van m’n beetje levensgeschiedenis.

In ’n gesticht hebben ze me niét opgesloten.

Ik woon nog in ’t dorp, hoop ’r te sterven — grootva is lang geleden in ’n beroerte, bij ’t snijden van ’n fregat dat-ie Talisman had gedoopt, gebleven.

Meer dan tien jaar zijn sinds de ellendige historie verloopen.

244