De roode Flibustier

den koker dagelijks grooter opruiming hadden gehouden.

Wel liep ’k dikwijls, soms midden in den nacht, naar de sluizen en op den kaaimuur, waar de twee massieve granietblokken, de ijzeren schoorbout en de tien kisten met den tros moesten zijn, liet ’k steenen vallen en verbeeldde me dat ’t tikte.

Dan schreeuwde de sluiswachter van de overzij: „Zeg is, gekke De Wilde, dat zal je laten hè? Of mot ik je in je lurven pakken!”

En naar ’t dorp terugkeerend, meed ’k de kom en de drukkere straten, om niet door de jongens te worden nagejuild.

In hoogsten nood — ik leefde van grootva’s geknutsel met miniatuur-fregatten en dat leverde in dezen tijd niemendal op! — schreef ’k ’n beleefden brief aan den Franschen reeder, wiens dochter ik indirect ’t leven gered had, toen Rijk ’r voor dóód van de kanapee opnam —’k vroeg ’m (zonder taalfouten en zonder grootva’s hulp!) om zoo niet de geheele beloofde premie, dan toch ’n deel.

’t Bracht ’n kwaadaardige schrobbeering van den brigadier in, die me op ’t bureau ontbood.

De Fransche consul had ’m mijn brief overgelegd. De reeder was woest, ’t Liep de spuigaten uit, dat ’n onbekende uit dat dieven- en bandietendorp, waar de zeeschuimers zich niet ontzagen kapitalen uit ’n gestrand schip, dat nog lijken aan boord had, te rooven, en waar ze de infamie hadden begaan z’n geredde dochter, met God weet welke oogmerken, ’n dag en ’n nacht opgesloten te houden, zonder hèm met ’n woord bericht te geven! — dat ’n onbekende uit dat nest om geld vroeg....

241