De roode Flibustier

Beter, waarlijk hersteld, en weer bij krachten, verliet ’k met grootva en den eenoogigen bloeddog ’t huis, waar ze me inderdaad liefderijk (zonder vergoeding) hadden verpleegd.

’t Badseizoen was voorbij. De gele boomblaren slierden door de dorpsstraten.

We huurden ’n gemeubileerd optrekje bij onze vroegere doove huishoudster, die toch den ganschen dag bij ’r weduwnaar-broer en diens kleuters sleet — ik poogde weer in betrekking bij m’n patroon te komen, nu ’t was gebleken dat ’t bankje-van-honderd aangespoeld was (kon zijn).

Hij had niet alleen al ’n ander, die ’t voor vijf gulden in de week goedkooper en beter deed, maar daarenboven snapte-ie niet (zonder ’r ’n verwijt van te maken

— en ook hij keek met de meelijdende goedigheid, die me tot geweld zoude verleid hebben, als ik tot geweld in staat ware geweest!) dat ik ’n droog bankje had gevonden, zonder ook den scheepstrommel er bij, waarin schipper Kluit alle papieren bewaarde.... Nee ’t speet ’m. Maar voorloopig was-ie voorzien.

Met ’t hoofd gebogen doorliep ’k ’t dorp, bij andere reeders om werk bedelend. Op straat keken ze me na

— voortdurend — iedereen. Als we geassureerd zouden geweest zijn, zouden ze natuurlijk bij al ’t andere gedacht en gezegd hebben dat ik ’t huis aan de haven aan had gestoken.... Dat deden ze nu niet. Zoo humaan waren ze ten slotte wel. Maar ze versleten me voor gek — gek. En dat is om gek te worden! O, lieve God, wat heb ’k in die dagen geleden!

Voorbij ons oude huis behoefde ik niet meer te wandelen. Rijkswaterstaat had geruimd en geen lijken gevonden, wat niemand verbaasde, omdat eb en vloed in

240