De roode Flibustier

ondoenlijk. Cresus die ’t in z’n mee-herkennen der plaats, gravend en jenkend probeerde, zakte haast weg in de kuilen en drassige kluiten.

En hoe langer ik er machteloos en met verwoed-ver-knepen vuisten op en neer bewoog, hoe sterker ik me de feiten van den laatsten dag herinnerde — Rijk’s uitval dat de lont bij ’t kruit stond èn ’t wonderlijk-stil bij de deur-opening wachten van hem, Ruth en Wanda toen ik gekleed beneden kwam èn de zware knal tijdens den brand (had-ie ook niet bij ’t gestrande schip ’n dynamietpatroon gebruikt?) — hoe klaarder de gebeurtenissen in me wakker werden, hoe zekerder ik voelde en wist en als ’n balansstaat kon berekenen dat de flibustier uit vrees voor Hermione’s verdwijnen en ’t driemaal herhaald bezoek van de politie ’t huis in brand had gestoken — en met z’n dochters onder water heen was gegaan.

Daarmee had-ie alle schepen achter zich verbrand, was-ie mij meteen kwijt. O, wel hadden ze ’t plan, dat ik den nacht van den storm beluisterde en dat me den revolver deed koopen, geslepen en laag ten uitvoer gebracht!.... „We moeten door den zuren appel heen-bijten tot ’r geld genoeg is, pa!” En zijn antwoord dat-ie me buiten dingen van beteekenis zou houden!.... En de sluwheid om mij den hond mee naar ’t politiebureau te geven! Op ’t moment dat Wanda me achterna holde met ’t verzoek: „Pa vraagt of je zoo vriendelijk wil zijn den hond mee te nemen” — op dat moment had ’k moéten begrijpen — en ’k was suffig van huis gegaan!

Omdat ’k niemand in de buurt had aan wien ’k m’n woede kon koelen, gaf ’k Cresus ’n venijnigen trap. Jenkend of-ie aangerejen was, liep-ie den weg op, en

237