De roode Flibustier

’t verbojen heeft! Daar gebeurt niemendal van! Je ben nog veel te overspannen....”

”k Ben niet overspannen!”, viel ’k woest uit.

„Wij hebben je toch met z’n allen zoo hooren ijlen en schreeuwen dat de kinderen ’r bang van werden! Je heit ’t leelijk te pakken gehad, jongen, en je ziet ’r nog as ’n slappe vadoek uit. De volgende week, as je eerst ’n uurtje opgezeten heit, zallen we is over ’n wandelingetje denken, hoor je?”

’k Bleef alleen. Buiten sloeg de torenklok half twaalf. Nou zaten ze in de kerk en dominee sprak. De stilte dee me grienen, en omdat ’k inderdaad overmoe was, sliep ’k in.

Maar dienzelfden Zondagavond, terwijl grootva in ’t overzij-ledikant zeldzaam-vroeg snurkte, omdat ’t Weeshuis gelijk met de kippen op stok ging, stond ’k als ’n inbreker op, en m’n kleeren niet vindend, schoot ’k in grootva’s broek en wollen buis.

Vijf minuten later — de buitendeur was op slot: ’k had me uit ’n gelijkvloersch raam laten zakken — duizelig en half-dronken, doorkuierde ’k de dorpsstraten en Cresus blafte dicht bij m’n hielen.

’k Meed de Langstraat, waar ’t nog vrij druk was, klom over de duinen tot ’k den Havenweg had. En na ’n dik half uur, bij ’t licht van ’n laatste-kwartiers-maantje, zag ’k de ruïne van verkoolde balken en ingestort puin.

’t Was alles gelijk met den grond, zoo als ’t gat onder ’t huis, waar eens de ratten tierig hadden geleefd — en waar later de ijzeren ladder van Rijk had gestaan, ’t ouwe Spookhuis opgeslokt had.

Rond de noodlotsplek heen liep ’k, zonder begrip van tijd, te hijgen, te klappertanden, ’r Over of ’r op, bleek

236