De roode Flibustier

borrelend-gulpenden stank.

De vensters met de karrelend-nasmeulende kozijnen, klotsten vlammen, ploften smook en stoom — de dak-wig met de schoorsteenen leek te gillen van pijn.

Vóór, bij den bewegenden gevel, siste en knetterde ’t of ’n reuzepan op ’n gloeiende oven stond — achter in de diepte van gang, kamers en zolder kraakte, grommelde, barstte, dreunde ’t.

’k Herinner me geen woord, geen gesprek, geen men-sche-gezicht.

’k Heb van den vuurklomp met z’n geraas, gekrijsch, gesater, enkel de gaten der ramen, ’t als spaanders inbuigen van dakschoren, ’t grijpen der vlammen, ’t heenbersten van vonken, in een strak-blauwen hemel onthouden — en, O triestig souvenir! — ’t jenken en huilen van den hond, die telkens de rook-hijgende gang in wilde, en als-ie klagend weerom schoot, door de visscherslui, die dat bezopen vonden, terug werd getrapt.

Toen de spuit kwam duurde ’t nog maar heel kort.

’r Klonk ’n knal in de verste diepte van ’t huis — ’t dak waggelde — ’n muur boog uit — en bij ’t geschreeuw der wijkende menschen, die me meesleurden, stortte de steenen koker in, en de vuurklomp zakte weg of benee ’n schuif was opengegaan.

Dagen later kwam ’k bij.

Omdat ’r op ’t dorp geen ziekenhuis was, hadden ze ons in ’t Weeshuis, dat genoeg ruimte had — ’t was nog nooit vol geweest — onder gebracht.

Grootva babbelde met me — ik gaf geen andwoord, sliep opnieuw in, te moe, te lusteloos, te ontdaan-van-herinnering, om me voor wat ook te interesseeren. Eerst den volgenden Zondag begreep, luisterde ik weer.

232