De roode Flibustier

Ik was ’r vandoor. Ik aarzelde niet.

’t Was of ’t in m’n ooren gebulkt werd, of ’n Onzichtbare me met ’n knoet voortdreef.

Enkel Cresus hield me bij — al de anderen op klompen en schoenen liet ’k met ’n wanhoopsvaart achter.

M’n hart klopte tegen m’n keel aan — twee-, driemaal struikelde ’k, en in ’t mulle schulpenzand, waar iedere stap me tegen scheen te werken, waar ’k stikte van moeheid — groote God, na dien harden werknacht benee! — en waar je jezelf niet langer behoefde te beliegen, omdat je de laaiende vlammen in den goren walm en ’t spuiend vonken-gespetter opklauwen zag, liep ’k hijgend te snikken, te kreunen, te jammeren, om de nieuwe ellende die te gebeuren stond.

’k Dacht niet hoe ’t gekomen kon zijn, dacht niet aan de mogelijkheid van ongelukken, niet aan Rijk, niet aan Ruth, niet aan Wanda, niet aan de vernielde duikertoestellen; de ontzetting van ’t vuurgedrocht, dat ’t ouwe, lieve huis met ’t geknars van splijtende balken, ’t grimmig gerinkel van ruiten, ’t blauw-wit gedruppel van vervluchtigend lood door den doffen gloed heen — knauwde en sloopte, dat de dakpannen te gruizel smeet en in de zware dakspinten z’n lichtende tanden dreef — maakte me gek.

Het was den eersten brand, dien ik zag, den allereerste....

Vlakbij, zoo gruwelijk buiten adem en hoestend of ’k nooit meer ’t gebruik van m’n longen terug zou krijgen, vroeg ’k niemand wat. Ik kon niet vragen.

Ze praatten met z’n tien, twaalf tegelijk, om te vertellen wat ze gezien hadden — ik was doof — ik was waanzinnig.

Uit ’t deurgat kraterde ’t vonken en taaien, loomen,

231