De roode Flibustier

En m’n hand grijpend, zei ze enkel nog: „Dag!” Verroest, prakkizeerde ’k, ongeduldig doorstappend: wat wil dat schaap van me!

’k Hoorde de deur dichtslaan en dadelijk daarop blafte Gresus, in wilde kringen rond me heen hengstend, de musschen uit de stofbuilen van den weg. „Kischt! Naar huis!”, gebood ’k. Daar had-ie maling aan, te verheugd als-ie was van z’n ketting los te zijn. ’k Nam driftig ’n steen, raakte ’m — hij jenkte, druilde met ’t staartstompje tusschen de beenen, liep ’n oogen-blik later toch weer omzichtig bij m’n hielen.

Dan maar meesjouwen. Naar huis terug, om ’m vast te leggen vertikte ’k.

En ’k had m’n gedachten in geconcentreerde mate noodig. Tot aan ’t bordje der gemeente, waar ’t stapvoets r ij den (waaraan geen sterveling zich hield) geboden was, overwoog ’k hoe te liegen, als de omstandigheden ’t al of niet noodzakelijk maakten. T e liegen, raak te liegen! (Ik acht liegen, mits met overleg en goed-volgehouden eene niet te veronachtzamen maatschappelijke deugd. Reeds op school, bij het leeren tellen en letters spellen, prees meester het waarheidspreken — om op gemakkelijke wijze in verschillende aangelegenheden te neuzen. Zoo toen ik echter tot begripsvermogen kwam, leerde ’k de leugen respecteeren. Al is de waarheid nog zoo snel, de leugen achterhaalt haar wel. Liegen is eene veilige gesteldheid des gemoeds. Ik spreek waarheid, als die waarheid mij en mijne naasten niet in ongelegenheid brengt. De rondborstige lieden hebben een mouw en gegevens daar-achter, in hunszelfs diepste innerlijk. Ik lieg graag, hoor graag liegen. Waarom moeten we de pose aannemen de leugen als iets boosaardigs, minder

225