De roode Flibustier

lijk zeldzaamheid, daar in ’n gemeente met nog gedeeltelijk open deuren, dag en nacht, waken en rondgangen malle vertooningen konden heeten.

Doch na ’t gaan liggen van dien volweekschen storm hadden de armoedzaaiers, die ’r als de gieren bij pleegden te zijn, om aangespoeld wrakhout te sprokkelen, niet alleen tonnen met ’t merk H. S. VII van de Verwachting en’t lijk van Verploeg den stuurman, dien ik met uitwuivende haren in ’t groote graf had zien dalen, gevonden — maar (en waarschijnlijk had dat den doorslag voor de officieele activiteit gegeven) zoowel uit ’t eigen als uit de omliggende dorpen waren ze te voet en op schulpenkarren naar ’t wrak der Hermione Thérèse op komen trekken, om te trachten iets van de „ongewoon aanzienlijke waarde aan edele metalen”, waarover de dorpskrant bericht had, tusschen schuim, gruis, hoepels, kurken en ver-weerd-gebrokkelde latten te zoeken.

In geen tijden waren ’r zooveel menschen op de been geweest, als juist dien nacht en vroegmorgen — en de politiemacht van ’t dorp had van den burgemeester last gekregen ’n oogje in ’t zeil te houden.¹)

„Waar moet jij zoo vroeg naar toe?”, had Janssen gevraagd.

„Naar ’t „Hof van Holland”, had grootva monter geantwoord.

Die monterheid en vooral de geur dien bourgogne schijnt te verspreiden, hadden ’m ’n loer gedraaid. Althans de veldwachter, die ’m de laatste jaren zeker ’n zestal keeren ingerekend had, meende dat-ie dan

220

¹

Dat populair geworden „oogje in ’t zeil” houdt ieder — vroedvrouwen, bakers, keukenmeiden, kantoorklerken, grutters, jagers, mijnwerkers, torenwachters.... Het klopt niét.    E.    de W.