De roode Flibustier

hart, was-ie op de bovenste tree der trap gaan zitten — in z’n hemd — had daar lam geslagen van schrik en zoo duizelig dat-ie met moeite was blijven hangen, ’n paar keer mijn naam gekreund — en den optocht kel-derwaarts aanschouwd.

Dat wil zeggen, hij had van dichtebij ’n herhaling der spookgeluiden, ’t geplas in ’t water — toen de onverklaarbare, ontstellende stilte bijgewoond, stilte waar-bij-ie zelfs niet had durven ademen.

Eindelijk, eindelijk was-ie naar den zolder teruggestrompeld, om ’r bij ’t ophitsend licht der goddelijke volmaan, die ik met Cresus had zitten bedroomen en bij ’t nog onrustender inbrekersgefluit der meeuwen, dat mij vochtige oogen bezorgde — de kleeren die-ie bij mekaar kon grabbelen aan te schieten. Klappertandend en bevend, doodelijk bleek en met den blauwen neus en de blauwe lippen, die-ie aan z’n hartziekte te danken moest hebben, was-ie voornemens geweest den weg naar ’t dorp in te slaan, toen Cresus blafte en ie ’t ’r op dat uur op waagde benee aan te kloppen.

„Omdat ik zoo’n meelij met ’m had”, vertelde Wanda: „en omdat-ie ’t zich met uit ’t hoofd liet praten, dat-ie had hooren schieten, dat-ie menschen naar den kelder had zien gaan en ’r niet meer uitkomen, omdat-ie niet naar bed wou voor Ezechiël terug was, en met oogen die me bang maakten, telkens opstond om te luisteren, heb ’k, om ’m op te knappen, ’n glas wijn ingeschonken. Dat was half drie. En terwijl we zaten te praten, is dat meisje opgestaan....”

„Had je ’r dan niet van ’t slaapmiddel gegeven!”, viel Rijk onnadenkend in dc rede.

„Nee — daar had ’k met den ouwen man geen gele-

217