De roode Flibustier

IX

GEKKE KLUYT EN IK....

Quel esprit ne bat la campagne?

Qui ne fait des châteaux en Espagne? Picrochole, Pyrrhus, la laitière enfin tous, Autant les sages que les fous....

„XJÜer über gewisse Dinge den Verstand nicht verliert, der hat keinen zu verlie-ren” .....(Emilia Galotti.)

Cresus, de eenig erkentelijke van de familie, sprong blaffend tegen me op, kreeg van Rijk ’n trap.

Maar niemand lette op z’n gejank, omdat we de hinkende Wanda met vragen bestormden.

Wat ’r gebeurd was, terwijl we bij de Hermione waren?

Hoe de dorpspolitie op den idioten inval was gekomen? Hoe....

Zij vertelde gejaagd, zichtbaar ’t mogelijke doende om mij te sparen. Ik had de schuld....

Zoo toen we in den kelder waren verdwenen en ze in de stilte van ’t huis op de sofa lag, om onze terugkomst af te wachten, had grootva bij ’r aangeklopt.

Als ’n lijk zoo wit had-ie gevraagd wie ’r geschoten had. Ezel die ’k was, had ik me na ’t vallen van den revolver en den knal, die waarlijk ’t overleg in me „gedood” had, niet meer overtuigd of de ouwe man boven niet wakker geworden was.

Eerst had-ie, naar hij haar (en later mij oneindig dikwijls!) vertelde, ’t woeste gillen van Ruth, ’t gebulder van Rijk, ’t blaffen van Cresus liggen beluisteren — toen, moeilijk loopend om ’t geklop van z’n vergroot

216