De roode Flibustier

alles-in-orde, benee in den gemetselden koker-onder-water af te wachten.

’k Sloot natuurlijk de deur achter me op slot, zag zoo-als te verwachten was, geen sterveling in de tintel-zonnige gang, en in de voorkamer, door Wanda’s zorgzame hand geredderd, leien Rijk’s en mijn klee-ren nog net zoo op de stoelen als we ze achter hadden gelaten.

Bij de slaapkamer aarzelde ’k niet. De bedden waren leeg.

Dat waarin ’k voor ruim tien uur Hermione had zien slapen, was onopgemaakt; ’t andere, met z’n kreuke-looze sprei, scheen niet gebruikt.

Vóór ’k naar den kelder terugkeerde, stormde ’k als ’n bezetene de trap naar zolder op. ’t Klopte!

Grootva was d’r vandoor — en dat terwijl ’k ’m met m’n eigen, betrouwbare ooren met ’t oude geweld had hooren snurken.

’k Keek in ’t keukentje, keek achter ’t schot van mijn slaapgelegenheid, glee in ’n rutsch-vaart langs de trapleuningen omlaag, opende ’t raam der huiskamer en overtuigde me dat ’n eind verder, Jansen met nog iemand naar de zij van ’t dorp kuierde.

Eerst toen ontsloot ’k den kelder, zwaaide met m’n lamp boven ’t roostergat....

„Wel vervloekt, vervloekt en nog ’ns vervloekt!”, barstte Rijk los, zoo als de neergewipte klep van z’n helm ’m tot onredelijke beweringen in staat stelde: ,,—’t is of ’r ’n vloek op rust, dat we jóu nog ’ns hebben meegenomen!”

„Ik ben ’r anders zoo happig niet op geweest, meneer”, verdedigde ik me ijverig: „ik kan ’t zeker niet helpen, dat juffrouw Wanda....”

212