De roode Flibustier

ooren met koperkleurig haar (er in), ’n schippersringbaardje van koperkleurig haar en ’n stel bruin-be-sausde lippen — kortom de allemansvrind-veldwach-ter van ’t dorp, met wien ik ’t best had kunnen vinden — vóór de nieuwe brigadier de gemeente onveilig was komen maken — de humane man, die onder meer grootvader voor jaren nachtlogies bij dreggen en brandspuit had bezorgd.

„Beschadig de deur niet, Janssen!”, verzocht ’k dringend: „’k ben binnen ’t kwartier op ’t bureau.... ’k heb hier nog te doen, waarachtig!.... Maar waarom mot ’k kommen hé?....”

„Voor ’n half dozijn dingen tegelijk, jongen.... Zal je wel hóóren!”

„En je had nieuws voor me....”, hield ik aan.

„Als je de deur opendoet!”

„’k Zoek den sleutel overal”, antwoordde ’k vervaarlijk transpireerend: „wil je zoolang bij grootvader op zolder wachten. Jansen.... ’r Is cognac in de flesch ”

„Hahaha!”, lachte hij gezellig: „de flesch is al lang leeg en je grootvader heeft vannacht bij ons gelogeerd....”

„Zoo”, spurtten m’n gedachten: „moet ’k grootvader op ’t bureau komen afhalen? Had-ie ’m wéér om?” Even ademden we alle drie.

„Ja — ja”, zei-ie: „heb je den sleutel nog niet?” „Nee.... ’k Zoek in hoeken en gaten.... Ga zoolang in de voorkamer.... Daar zul je ’n juffrouw vinden....” „Die juffrouw is ’t uit ’t water opgehaalde meissie naar ’r vader gaan brengen....”

Weer keken Rijk, Ruth en ik merkaar ontredderd aan. „Kom, haast je, De Wilde”, zei de veldwachter, on

210