De roode Flibustier

toch met ’n machtig-raar, door honderden fluïden gefilterd stemmetje: „ik poets me schoenen....” Rijk trilde. Zulk een delikaten nonsens had zelfs hij niet verwacht.

„Hahaha! Poets je die eerst na de koffie! En met de deur op slot! Vooruit! Maak dat je op ’t politie-bureau verschijnt, bange kwezel”, lachte de man, de vreemde, de onbekende, die door dat eene veelbeteekenende woord waarschijnlijk zes oogen in ’t kelderduister dee sparren.

„Op ’t politiebureau”, zei ’k met bevende echo’s: „waarom?”

„Dat zal je wel hooren, jongen! Dachten we ’t niet allebei dat je je ergens verstoppen zou, toen je ons aan zag komen, hahaha!”

Rijk had z’n lamp weer ontstoken — we keken mekaar aan.

’t Leek geraaskal, dronkemanspraat — ja, ’t gelach klonk allerminst als ’n ding van bedreiging — maar toch, en dat voelde je zonder aarzeling — ’r moest i n ’t huis iets gebeurd zijn.

„Doe de deur open, De Wilde”, sprak de onbekende. Rijk soufleerde — als-ie ’t niet had gedaan, zou ’k de hoeveelheid mijner onsamenhangende replieken tot in ’t ongerijmde vermeerderd hebben.

’k Heb — ’k heb”, bauwde ’k met ’n angstig-bêten glimlach na: „den sleutel in ’t water laten vallen....” „Zal ik ’r dan met m’n sabel opensteken?”

Met m’n sabel.... Met m’n sabel....

Plots zag m’n geestesoog (’t welbekende!) door dat ééne indice ’smans volledig signalement — de uniform, de knoopen, de tressen, de pet — ’n paar kleine neusgaten met lokken koperkleurig haar (er in), twee

209