De roode Flibustier

geen teeken van leven — ’n wildvreemde speelde de rol, die ook ik eens als inzet voor de onderzeesche avonturen gespeeld had.

’k Geloof dat als m’n zenuwen niet zoo door ’n tocht van tien uur uitgeput en daardoor feller levend waren geweest, ’k door dien lach ’t tijdelijke met ’t tijdelijke-eener-flauwte zou hebben verwisseld.

„Hahaha!”, bulderde de hatelijke lach: „....heb jij je dan toch in den kelder verstopt, De Wilde!.... Was je bang, schaapskop!.... Toe, kom ’r uit.... ’k Heb nieuws voor je....”

„Geef ’m antwoord!”, fluisterde Rijk, me ’t vel van m’n bovenarm aanmoedigend blauw knijpend: „vooruit, suffer!”

Dat was gemakkelijker te gelasten dan bij ’t gehamer van ’n opgejaagd hart, ’t barstend kloppen van ’n dozijn voorhoofdsslapen en ’n driekwart ingeslikte tong uit te voeren.

„Hahaha!”, kraaklachte ’t opnieuw ter hoogte van ’t sleutelgat: „....wat doe je in ’s hemelsnaam in je sme-rigen kelder!”

’k Had geen vermoeden wie ’t kon zijn, had evenmin motieven waarom ’k me in den kelder bevond, in voorraad.

„Geef in Jezusnaam antwoord!”, siste Rijk: ’k houd niet van ’t verbum sissen, dat doorgaans op een misvatting der gehoorschelpen berust en zoo gretig wordt aangewend — Rijk siste echter positief op dat oogenblik.

Ik antwoordde. Dat wil zeggen ’k flapte ’r ’t allerkrankzinnigste uit, dat zelfs ’n krankzinnige ’r onder zulke omstandigheden uit had kunnen flappen.

„Wie is daar?”, praatte ’k, niet schor, niet hijgend,

208