De roode Flibustier

pen pantoffels, te gezags-zeker voor Wanda’s besluite-looze geaardheid.

„Wie kan dat zijn?”, fluister-vroeg ’k.

Rijk’s oogen bliksemden ’n vloekend antwoord.

’n Hand bewrikte den deurknop — ’n vreemde stem, die we geen van drie thuis wisten te brengen, praatte tegen ’t hout op.

„Is ’r iemand in den kelder?.... Hallo!....”

In de nazuigende stilte hielden we allen — de vreemde man voor en wij achter de deur — onzen adem in. „Wel wat weerlicht.,., ’k Ben toch niet bezopen.... Ben je hier, De Wilde?”

We bewogen ons niet.

,,Wel wat weerlicht, wat weerlicht”, hield de vreemde minstens zoo hardnekkig vol als ik zelf dien beruchten Zaterdagavond, na ’t opstootje voor ons huis — en na met de brandende lamp gevlucht te zijn: „’k heb hoo-ren spreken en ’k zie licht door de reet boven....”

’t Laatste was natuurlijk voor ons drie ’t sein, om met de stiptheid waarmee rekruten op bevel ’t linkerbeen intrekken of ’t geweer afzetten, de lampen uit te draaien.

Maar omdat ik die manipulatie met te voorziene onhandigheid verrichtte, klonk ’n vinnig rinkelen van ’n metalen beugel in ’t donker van den kelder — en of Ruth dat in m’n verbeelding tot iets gruwelijks aandikkend geluidje niet verraderlijk genoeg vond, liet ze in ’r onthutsing ’n bijl of ’n breekijzer op de holle plankenlaag van ’t water vallen,

’t Dreunde ’n gat in m’n hersens....

De man voor de deur schoot in ’n lach — ik stikte.

Wat was dat? Wat kon ’t zijn?

Wanda, de drenkeling, grootva waren in huis, gaven

207