De roode Flibustier

zweetdruppelen verworven aanzienlijken schat insluiten, was ’m aan mij (als rechthebbend derde!) ontfutselen.

Halfwege ’t modder- en vuilnispad bereikten we den gemetselden koker met z’n voorkomen van ’n moordenaarsspelonk.

Ik beklom de uitgevreten treden der ladder en op de plank van den kelder wachtte ’k geduldig tot een van de twee compagnons-van-’t-water me door ’t openschroeven van den helm ’t spreken terug zou geven. Maar Rijk, die zichzelf al bevrijd had, hielp z’n dochter ’t eerst — daarna, me glad vergetend, luisterden ze aan de kelderdeur.

De electrische lampen belichtten ’t roode gelaat van den onraad-speurenden flibustier — de rosse verwilderde haren, de zorgrimpels bij mond en oogen.

’k Trok Ruth aan ’r arm, ’r met dringend gebaar verzoekend den helm, die boven water geen lucht toevoerde, af te schakelen — ze lei ’n vinger op ’r snoezig mondje, liep op ’r teenen naar de deur, om beter te hooren.

’k Kreeg ’t benauwd, w^ras op ’t punt zoolang de ladder af te gaan, tot ze zoo hoffelijk zouden zijn ook aan mij te denken.

’t Dichtslaan der buitendeur weerhield me.

Zeker was grootva in de gang geweest.

Althans Rijk luisterde niet langer en Ruth’s lieve handen schroefden m’n helm open.

„Wel allemachtig — ‘k was haast gestikt!”, zei ’k, diep ademhalend en blij-luidruchtig.

„Hou je snater, idioot!”, verwelkomde Rijkaard me. Tegelijk klonken voetstappen over ’t loopertje in de gang — stappen te rinkelhakkend voor grootva’s trij

206