De roode Flibustier

menigeen beweert zonder ’t aan den lijve ondervonden te hebben!), zou — als ’r maar even mogelijkheid voor bestaan had — ’t op ’n fiksch loopen hebben gezet.

Zoo snugger was ’k waarlijk, om te begrijpen dat de sleepboot ’r anker niet bij toeval vlak naast den romp der H e r m i o n e had laten vallen.

En toen ze boven nauwkeurig begonnen te looden, brak mij ’t onvervalscht, ongekuischt angstzweet uit bij ’t vermoeden dat er ieder moment ’n werkelijk duiker langs ’n ladder omlaag zou komen.

Met welk ander doel kon de boot, onmiddellijk na ’t gaan liggen van den storm, naast ’r wrak zijn gemeerd?

In m’n opgewondenheid glee ’k van de kiel omlaag en me daarbij aan den kat van ’t anker stootend, gewerd me de prachtige ingeving dat niet te zwaar-modelsch ding eenvoudig te lichten.

De stroom hielp ’n handje — ’t schip dreef af.

Zoover als ’k me van de Hermione durfde wagen, sjorde ’k de vracht tegen de glooiing der zandbank op; dan ’r geen verderen raad mee wetend, en niet bij machte den ketting te kappen, liet ’k ’t anker weer vallen.

Dat gaf boven waarschijnlijk de gewenschte verwarring. De schroef wentelde opnieuw en aan ’t schokkend strakloopen van den ketting merkte ’k, dat ze ’t anker in wilden halen.

Dat wordt ’n spelletje van geduld, heeren op ’t dek, overwoog ’k, vastbesloten de boot niet op haar plaats te dulden eer Rijk en Ruth omhoog klauterden — ’k hoefde ’t geen tweeden keer te doen, daar de flibustier, die na ’t onbeantwoord blijven van zijn signalen, eindelijk verwoed uit ’t ruim was gestegen, (wat moest-ie

203