De roode Flibustier

dat ik met m’n ik ’n gesprek, formeel-idioot, maar prachtig hardop begon.

’k Luisterde met m’n ooren naar de fameus-welkome stem en met m’n hand naar die van den staaldraad. Zoo hield ’k me met de goddelijkste nonsens bezig, maakte krankzinnige praatjes met letterlijk „geen vin verroerende” water-makkers en sleepte terwijl ’n viertal ijzeren kisten omhoog.

Toen — ’t was allerminst ’n gezichtsbedrog! — zag ’k ’n zware schaduw aan stuurboordzij van ’t wrak naderen.

Als ’k minder in ’t masker had gekletst, zou ’k ’t eerder in de spiezen hebben gehad — nu werd ’t ’n verrassing en ’n positieve schrik.....

Want ’n uitgeworpen anker deed de visschen bij m’n lamp uiteenjoelen en bijna tegelijk sloeg een schroef met zoo’n ongezellige rapheid in m’n buurt, dat me zoo niet ’t hooren, dan toch stellig de laatste restanten van ’t zien vergingen!

Tot verrassing van mezelf en later van Rijk, behield ’k tegenwoordigheid van geest.

Bij intuïtie dempte ik ’t licht mijner lamp en schudde den tros wild heen-en-weer, sein dat we wel niet hadden afgesproken, maar dat ze benee moesten begrijpen. Doch ze schenen uit de buurt van de lijn bezig te zijn.

’k Kreeg geen gehoor.

Drie-, viermaal herhaalde ’k ’t onstuimig waarschu-wingsteeken — ’k smeet brokken saamgeklittezeepuis-ten omlaag, keilde ’n koevoet als ’n werpspeer door ’t gat (’t ’r op wagend een van de twee gevoelig te raken) — ’k beging zelfs de dwaasheid te schreeuwen: ze reageerden op niets.

Ik zat in zak en asch (merkwaardige nonsens, dewelke 202