De roode Flibustier

eersten tocht hinderden! — bereikten we de sluisdeuren.

En daar, tot m’n verbazing, liet Rijk de vracht glippen.

Ware mijn stem niet in de alle geluid dempende cel van den duikershelm gekooid geweest, ik zou ’m bescheidenlijk explicatie gevraagd hebben.

Nu moest ’k — of ’k wou of niet — bek-af of niet — ’m als ’n hondje achterna, opnieuw naar ’t gestrand schip terug. Want dat bedoelde-ie natuurlijk — ’t was niet genoeg!

Weer beliepen we ’t eentonig duinland der banken met ’t schaarsche groen van zeewier en gras, dat in de diepere geulen verdween.

’t Was naar m’n berekening zes uur in den morgen, ’n zonlooze morgen, omdat ’t oppervlak boven onze hoofden, hoe dicht we ’t naderden, dezelfde zwak-groene tinteling behield.

Toch gaf ’t idee van den dag je ’n monter gevoel» Mij tenminste.

Rijk scheen gepreoccupeerd, wenkte telkens om vlugger te stappen. En als ’n nu duidelijk waarneembare schaduw van ’n in- of uitzeilend schip, als een bevreemdende wolk over de helmen norschte, stond-ie te luisteren of ’n gevaar in aantocht was.

Eindelijk weder hadden we den romp der Hermio-n e bereikt.

„Zwijgend” daalden vader en dochter in ’t gat — „zwijgend” keek ik ze na — „zwijgend” wachtte ’k ’t geruk aan den tros af — tot ’t vervloekte gezwijg van de me niet meer interesseerende visschen, van ’t zwijgende water, den zwijgenden, gelig-groenen sluier boven, en ’t eigen gezwijg me zoo’n foltering werden,

201