De roode Flibustier

ginselen dient te vervangen. Aan een beginsel verknocht en hardnekkig gekoppeld zijn, lijkt mij eene geestelijke abnormaliteit en aberratie. De beginselen behooren in beginsel met den groei van ons verstand en ons gemoed maat te houden. Ons lichaam groeit, is niet één dag gelijk. Bij onze haren, nagels, buik nemen we ’t o.m. als op een barometer waar. Evenwel niet bij de in een beenen doos gesloten her-senhoeveelheid. Wanneer nu onze beginselen uit onze hersenen voortspruiten en deze naar de een of andere schedel-richting met de jaren vervormen: en dit door niemand weersproken kan of mag worden: is het dan niet de lompe dood voor alle logica om van iemand vaststaande beginselen te eischen? Zijn integendeel de veel-gesmade beginselruiters, waartoe ik, Ezechiël de Wilde, zonder blos, geteld wensch te worden — zijn dat niet de door de normale natuur gekweekte gezonde lieden met gezond-verandere beginselen en hebben de op hun vast-geroeste beginselen prat-gaande heroën geen lichamelijk defect? Zijn het geen wereldwijzen, die van niets een beginsel maken en kan men dezulken, die hun beginsel naar omstandigheden wijzigen, niet met méér hoogachting tegemoet treden dan de dwazen, die zich voor een beginsel, dat ze — om boven beargumenteerde redenen — over vijf of tien jaar niet meer kunnen bezitten, met huid en haar offeren? Geen beginsel van ’n halve eeuw geleden is nog een beginsel, ’n Verlicht man van voor 50 jaar gaat thans met de kippen op stok. Derhalve.... Doch hier plaats ik, om bekende motieven, den sluithaak!)

Zweetend en door Cresus’ parasieten gekweld — hoezeer zij niet zóó intens als de demi-mondaine bij den

200