De roode Flibustier

gestaan — en me verbeeld ’n goddelijk schepsel tegenover de zonderlinge duisterlingen te zijn.

Maar als dan ’n dooie visch boven-dreef — met z’n witten schubben-buik en z’n rooie aarsvinnen naar de aardsche heerlijkheid gekeerd en met z’n oogen omlaag, omlaag, of-ie de pracht van ’t leven benee terugzocht — en ie zoo door de strooming der eb naar zee werd gezogen, altijd met de open oogen wèg van wat ons mènschen ’n heilige bekoring is — en ’k ’r thuis over peinsde dat wij nooit ’n gestorvene met ’t gelaat naar de aarde toe zouden ter ruste leggen — dan onderging ’k weer en weer den zenuwangst van dat moment — en zette ’n resoluut gebed in, om ’n houvast te krijgen.

’k Had waarlijk bij ’t onverantwoordelijk-zot getob den stalen tros losgelaten, was op ’t punt Rijkaard en Ruth benee in ’t ruim te vergeten.

’t Gezwabber van ’t loshangend eind waarschuwde me gelukkig, joeg de nieuwsgierige bende bij de lamp op de vlucht.

Op de ijzeren trap naar de kajuit schemerde ’n lichtje. Voorzichtig-trekkend, gelijk de flibustier ’t me gezegd had, haalde ’k den tros in.

Ze hadden er een ijzeren kist aan gebonden, ’n ding van de grootte van een brandkastje met stevige grendels en massieve sloten, dat ’k met de grootste moeite door ’t gat wurmde en langs de kiel op de zandbank liet glijden.

Als ’k niet onder water had gewerkt, zou ’k ’t niet alleen klaar hebben gespeeld.

De tros daalde opnieuw. En weer, nu met ’t klare gevoel dat we aan ’t inbreken waren — en aan ’t stelen

197