Dageraad

DAGERAAD

(met ingehouden smart) Zooals de lente-klokjes, die ’k geplukt,

Geen uur geleên — nu in verdorring gaan,

Is alles op mijn weg verdord, door wat Ik in onnoozelheid en vreugde heb Ontdekt! Het kind is dood. Mijn vrienden zijn In diepsten wrevel van me heengegaan,

Mijn lieve werk is neergebrand en rond Den stapel van het gruwlijk vlammenhuis,

Liggen de offers van een jammernacht,

Dien 'k niet verdraag, die me met onverstand En niet te dulden wanhoopsrouw bedreigt!

Mijn vrouw....

MARJOLEIN

Noem niet haar naam!

LUKAS

Je heb gelijk....

Ik had geen vrouw.... En nou, vaarwel, m'n kind.... MARJOLEIN

Is dat de dank dat 'k: in genade zie.... ?

LUKAS

Je ziet misschien te vroeg, misschien te laat.... MARJOLEIN Vaarwel, Lukas,

LUKAS

Dag, Marjolein.

(wil haar omhelzen)

MARJOLEIN

... .Nee, nee,

Geen kus van jou! Dat laat *k me enkel door Een man, die man kan zijn en man wil zijn —

Niet door een lafaard....

LUKAS

.... Lafaard?

MARJOLEIN

Lafaard, die

Iets schoons bedacht en in dat schoons gelooft... . LUKAS Dat kan 'k niet meer....

132