Dageraad

HEIJERMANS

Een ademzuil ef het een blaasbalg dee

En ‘t zweet kwam naast zijn manen neergegutst!

(lacht moeilijk) Ik hield de teugels vast — ik gaf geen kamp —

Ik sloeg hem met mijn vuist en beukte los En trapte met mijn sporen in de wond Van *t ijzer, dat het bloed niet stollen kon,

Zweepte hem voort langs eiken afgrond heen... ADAM (angstig)

Heb jij gezeten op die smalle rots,

Die zonder steun — daar in de diepte hangt. .. ? KLOOSTERBROEDER Daar waar de adelaar....?

LUKAS

Daar waar het nest Tusschen de stronken staat. .. . 't Was geen bezwaar! Hort, peerd!.... Hij brieste, snoof en hinnekte _:—

En sprong er over, dat het hoefbeslag Ketste het vuur uit den vermolmden steen....

Was 't een visioen — wat ik tóén zag — of niet — Beneden — links en rechts — ik duizel nog. .. .

’k Wist niet dat j’ op een Doodskop droomen kon, Zooals ik zalig heb gedroomd....

(Marjolein treedt binnen, glimlacht verheugd dat zij zijn stem weer hoort. Hij geeft de sporten van den stoel de sporen) ....Hopsa!

(omlaag naar links wijzend) Uit dézen afgrond sloop een Veelvoet aan,

Een achtarm met een romp gepantserd en Geschubd. Hij slingerde een polyparm Om 't voorbeen van ’t peerd, dat struikelend Zich uit de zuignappen wou los-steigren!

(met een stroohalm van den bloemruiker zwaaiend)

Ik hieuw naar 't bruine, roode, gele Beest,

Hakte den grijparm af — hij viel omlaag,

In rechte lijn — ik hoorde niet den smak. .. .

Hort, peerd!.. Uit d' afgrond aan mijn rechterhand — De hengst werd schichtig, schoot in draf terzij:

8    113