De moord in de trein

„Ik hoop dat je in geloofszaken niet te orthodox opgevoed ben”, glimlachte Duporc, die goddank z’n tenen niet meer voelde, ofschoon-ie ze had, en hieromtrent geen relativiteit mogelijk was: „ik beduvel u allerminst, maar ik heb geleerd voorzichtig met hypothesen te zijn, en ik verzeker u, dat wanneer we die doortrapten schooier Jan Kikker te pakken hebben, u in de alereerste plaats voor ’n deel van de uitgeloofde premie in aanmerking komt. Ik had nog wel lust ’n onverwacht bezoek in ’t huis, waar die sinjeur z’n kamers heeft, af te leggen. Is u van de partij?”

„Je ken me de hele nacht in de dienst houen, as ’t voor ’t goeie doel is”, zei de chaufeur, de versnelling aanzettend.

Nog geen vijf minuten later stonden ze voor ’t nette „Family-Pension”, dat de secretaris van de vermoorde bankier gisteravond verlaten had. ’r Was die middag al huiszoeking gedaan, en al wat ’r aan papieren in de keurige voorkamer was aanwezig geweest, was door ’t Parket in beslag genomen. Dat vertelde de eigenares onmiddellijk toen Duporc voor half elf z’n kaartje af gaf, en ’r beslist op aandrong de twee vertrekken van de bel-étage nog eens persoonlijk te bekijken. De dame met ’t zilverwitte haar, die vol van de historie was, omdat haar „Family-Pension” in ’n sensatie-blad genoemd was geworden, en omdat ze al twee interviews doorstaan had, maakte formele bezwaren van-dat-’t-al-zo-laat-was, met ’n gezicht waarop ’r nieuwsgierigheid en babbelgraagheid met vette letters voor de meest-bijziende te lezen stonden. En terwijl de Inspecteur met de bedachtzame stap, de onelastische, van de man-zonder-steunzolen, rond-snulfelde, elk nuchter voorwerp in de handen nam, de halters in de slaapkamer voorzichtig taxeerde, zich bukte om onder ’t bed te kijken, de laden der wastafel doorzocht en ’r werachies ’n haarspeld in vond — ’n blamage, waarbij de eerwaardige dame ’n kleur tot over ’r oren kreeg — ’n haarspeld in de wastafel van ’n heer, die vijf jaar bij ’r gewoond had — terwijl Nathan Marius Duporc ’t pasge-wreven vloerzeil met z’n elektrische lantaarn bijlichte, ’n excessieve belangstelling voor ’n druppel bij ’t schrijfbureau had, en met zijn zakmesje ijverig bleef schrapen tot-ie de substantie op ’n bladzij van z’n notitieboek had gesmeerd — bleef de eigenares van ’t „Family-Pension” de onverstoorbare bezoeker met ’n beminnelijkheid op haar beurt interviewen, of ze nog voor de ochtendeditie verslag moest uitbrengen.

„Is ’t lijk nog niet gevonden?”, vroeg ze, en ’r oua₄ gedistingeerd hoofdje van vrouw, die nooit had kunnen dromen, dat ze nog ’ns kamers zou verhuren, bewiegelde

95