De moord in de trein

dekkingen in de kamer der Macdonalds, die midden in de nacht door de Aimard’s bezocht werden. Een voor-beeldig-intelligente jonge vrouw, wier toewijding ik niet genoeg roemen kan (te dezer hoogte van het verslag zwollen nicht Anna’s voorhoofd-aderen), een jong meisje, dat mij op de hoogte hield van de bezoeken en bewegingen in en bij de gezonken woonschuit van Jaapje Eekhoorn, heeft mij in het bezit gebracht van een plattegrond] e van de hotelkamer door de Macdonalds die nacht betrokken. Dit plattegrondje (Bijlage 83, oorspronkelijk weer verscheurd, maar zorgvuldig saamgevoegd) heeft voor mij slechts relatieve waarde, daar ik de bewuste hotelkamer zelf voortreffelijk kende. Het maakt het alleen door de persoonlijke tekening van een der gasten van Macdonald (Arthur Rondeel) voortreffelijk duidelijk in welk deel van het lit-jumeau de heer Macdonald zelf (Arthur Rondeel), en dn welk deel Mevrouw Macdonald (de „moordenaar” Jan Kikker, alias Rene Rana) sliep of althans zich tijdelijk had neergelegd of voor zich bestemd. Door de bestudering van het plattegrondje wordt het aanstonds duidelijk, hoe de browning, gemerkt 37999, in handen kwam van Jaapje Eekhoorn; deze browning v/as het eigendom van de „vermoorde” bankier Arthur Rondeel, die onder naam van Macdonald (Melbourne) in Hotel Ponsen logeerde en voor zich de lit-jumeau-helft bij her. raam bestemd had. (Zie Bijlage 83). Mijn veronderstelling, dat meergenoemd Jaapje het wapen van het nachtkastje naast liet bed bij het raam had weggegrist, terwijl de listige hotelrat Jan Tulp, in zulke trucs zeer bedreven, de eigenaar voor een ogenblik weglokte door aan dei deur te kloppen, wordt tot zekerheid bij het beschouwen van de situatietekening, door de handige zakkenroller zelf vervaardigd, te meer als men bedenkt, dat de bankier bij het kloppen vermoedelijk het licht doofde, en dat het defecte spanjolet Jaapje in staat stelde, het raam toen plotseling open te rukken en zijn slag te slaan.

Wat nu verder____

Hier had nicht Anna’s tergende, orendoor vlij mende, hersendoorscheurende, zieleverwoestende, zenuwdoor-kervende verkrachting van Vendi en Puccini bij middel van onvolledig harmoniërende stembanden en venijnig gespitste lippen het laatste restje weerstandsvermogen van haar, toch wat diei zenuwen betreft tamelijk robuust gebouwde neef, wreedaardiglijk verrafeld en in wanhoop had hij rapport en huis in de steek gelaten, een aftocht, die meer opviel door snelheid dan door opmerkelijke taktische bekwaamheid.

Nicht Anna zat daar als het toonbeeld van welhaast overmatige verbazing, trillend van een opwinding, die de

183