Joep's wonderlijke avonturen

in pret lichtende oogen — waren volgroeide, slanke, in vlammende gezondheid dartelende vróuwen.

Een blonde prachtmeid had ’n bloemkrans in ’r haren gestrengeld — een heerlijke dief-van-’n-jongen, bengel van vijf, oudste rakker van den koetsier, speelde haasje-over met ’r, nu ’t patertje-langs-den-kant de anderen bezig hield.

Om beurten boog de „man”, boog de „vrouw”, tot ze buitelden — ’t schaterlachen de blauwe lucht inrakette.

’t Was ’n bewegen, ’n stoeien, ’n opgetogenheid, ’n frissche uitbundigheid van gulle, onbedorven natuurmenschen,wier lachen kostelijk, wier gebaren volmaakt-bekoorlijk waren.

Mee-lachend trok-ie z’n bottines weer aan — lachend stapte-ie de trap af — lachend kwam-ie in de buurt van ⁵t geraas.

Maar toen ze ’m zagen — den bl i n d e n meneer — die de vaders en moeders zulke smerige uitbranders kon geven, als-ie leven in den tuin hoorde, renden ze doods-angstig weg — en ’t werd ’n plotse, bevreemdende stilte.

Teleurgesteld keek-ie ze na.

Toen riep-ie den huisknecht.

96